หมาป่าเดียวดายยืนขึ้นทำท่าจะกินอีก ลิงจึงรีบคว้ามาไว้ในมือ ดมแล้วก็ไม่มีกลิ่นอะไร จึงจิ้มซีอิ๊วเล็กน้อยเพื่อจะลองชิมบ้าง
แต่พลันมีกลิ่นอายสังหารจางๆ ลอยมาจากด้านข้าง พอชำเลืองมองก็เห็นหมาป่าเดียวดายยืนขึ้นเกาะบนโต๊ะเหมือนคน ราวกับพร้อมจะงาบตลอดเวลา ทั้งยังเตรียมพร้อมจะงาบแล้ว
เจ้าลิงรีบหมุนตัวกลับ ทำเสียงหึๆ ‘คิดจะกินผักของพี่ลิงเหรอ? ไม่มีทางซะหรอก!’
แต่หมาป่าเดียวดายไล่ตามมา อ้าปากจากงาบ
ลิงชูมือขึ้นสูงหลบการลอบโจมตีของหมาป่าเดียวดาย ก่อนจะหัวเราะเคี๊ยกๆ แกว่งใบผูกงอิงในมืออย่างองอาจห้าวหาญ จากนั้นยัดใส่ปากไปทั้งหมด
พริบตานั้น เจ้าลิงเห็นหมาป่าเดียวดายยิ้มชั่วร้าย อ้าปากเล็กน้อย มีใบไม้อยู่ในปาก เจ้านี่ยังไม่ได้กินเข้าไป!
มันรู้สึกผิดปกติ แต่ก็ถือโอกาสกัดไปแล้ว…วินาทีนั้นก้นลิงแดงกว่าเดิม ดวงตาก็แดงด้วย รู้สึกถึงแต่ความขมในปาก ขมจนอยากจะพ่นน้ำดีออกมา มันอ้าปากกว้างจะคายออก
แต่เสียงร้องจี๊ดๆ ดังแว่วมา เจ้ากระรอกกลับมาแล้ว
พริบตานั้นลิงกับหมาป่าเดียวดายมองตากัน ต่างเห็นประกายน้ำตาและเจตนาของกันและกัน ‘จะมีแค่เราสองคนที่ถูกหลอกไม่ได้!’
ดังนั้นเจ้าสองตัวนี้เลยฝืนทนความขมในปากไว้ ปิดปาก หยีตาเคี้ยวพลางสัมผัสกลิ่นหอมในปาก ทำหน้าลุ่มหลงมัวเมา
ฟางเจิ้งเห็นแบบนั้นถึงกับพูดไม่ออก การหลอกติดต่อไปหาคนอื่นได้จริงๆ เขาให้เจ้าหมาป่าเดียวดายกินผูกงอิงคำใหญ่ เพราะสองวันนี้มันเป็นร้อนใน อยากให้มัน
