ังไงอาตมาบอกไม่ได้จริงๆ”
“แก…” คนพวกนี้พลันกังวลในใจ พวกเขาเป็นคนจากหมู่บ้านใกล้เคียง ถือว่าคุ้นเคยกับฟางเจิ้งประมาณหนึ่ง ก่อนหน้านี้ได้ยินคนพูดถึงฟางเจิ้งบ่อยๆ รู้ว่าเณรน้อยที่ไม่มีพิษสงอะไรคนนี้น่ารังแกชะมัด
แต่สถานการณ์ตอนนี้ไม่ใช่อย่างนั้นเลย! หลวงจีนนี่อาจจะรังแกได้ แต่หมาป่านี่รังแกไม่ได้!
“พี่ เอาไงดี?” วัยรุ่นที่ดูบุ่มบ่ามนิดๆ คนหนึ่งถาม
“ทำไงล่ะ? ถ้าแกชนะหมาป่านั่นได้ พวกเราก็จะได้ระบายอารมณ์กับเขาสักยก” หวงเกาหลันพูด
วัยรุ่นคนนั้นยิ้มแห้งๆ “สู้ไม่ได้อะ”
หวงเกาหลันมองค้อนอีกฝ่าย ก่อนชี้ฟางเจิ้ง “ฟางเจิ้ง แกอย่าขัดขืน แกบอกไม่ใช่เหรอว่าวัดนี้ศักดิ์สิทธิ์? ไหนว่าขออะไรก็ได้ไง ทำไมฉันขออะไรแล้วไม่ได้เลย? ดูถูกฉันเหรอไง หรือว่าแกมีสูตรยาลับที่ไม่บอกฉัน?”
เป้าหมายของหวงเกาหลันครั้งนี้ไม่ได้จะมาทำร้ายหรือพังวัด แต่มาเพื่อสูตรยาลับ หลายคนขอไปได้กันทั้งนั้น แต่เธอขอไม่ได้ เธอคิดว่าคนอื่นๆ ไม่ได้ขอพระพุทธ แต่ขอสูตรยาลับถึงได้สัมฤทธิผล
