“เดวิด นายแฮกโรงพยาบาลทำไม?” ลูก้าตะลึงงัน
“ฉันกระจายไวรัสไปน่ะ ใครโดนก็เสร็จฉันสิ แต่สามโรงพยาบาลนี่ค่อนข้างซวยว่ะ โดนกันหมดเลย เอาล่ะ อย่ามาเสียเวลาธุรกิจฉัน อีกฝั่งส่งคนมาแล้ว” เดวิดตอบอย่างรำคาญ
“เดวิด นั่นโรงพยาบาลนะ ตามที่สัญญาพวกเราแล้วห้ามแตะโรงพยาบาลนี่! ถ้ามีคนตายขึ้นมาล่ะ รู้ผิดชอบชั่วดีบ้าง” ลูก้าพูด
เดวิดทำหน้าเย็นชา ตอบกลับมาเน้นทีละคำ “ลูก้านายระวังน้ำเสียงหน่อยก็ดีนะ ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน ฉันไม่สนไอ้สัญญาแฮกเกอร์นั่นแล้ว!”
พูดจบเดวิดวางสายไป ก่อนด่าทอว่า “ขยะ มัวแต่มายุ่งเรื่องคนอื่นเขา”
จากนั้นเดวิดพิมพ์อักษรไปอย่างรวดเร็ว “สี่ล้านดอลลาร์สหรัฐ ผมจะช่วยพวกคุณแก้ให้ ขาดแม้แต่ดอลลาร์เดียวก็ไม่ได้ ผมรู้ว่าโรงพยาบาลเซนต์แมรี่ของพวกคุณรวยมาก ผมว่านะ พวกคุณคงไม่สนใจเงินแค่นี้หรอกมั้ง?”
………….
“ไอ้บ้านี่ดันแฮกโรงพยาบาลซะได้” ลูก้าโวยวาย
สมิธได้ยินดังนั้นจึงขมวดคิ้ว “เขาทำแบบนี้เป็นการฝ่าฝืนสัญญาในตอนแรกของเรานะ ตอนแรกที่จะปล่อยไวรัสด้วยกันก็คุยดีแล้วว่าสถานที่พวกโรงพยาบาลการคมนาคมห้ามแตะต้อง ทำไมเขาทำแบบนี้? อาจจะมีคนตายก็ได้”
“ฉันจะไปรู้ได้ไงวะ ไอ้บ้าสมควรตายนี่! ตอนแรกไม่น่าไปหามันเลย สมิธ ตอนนี้จะทำยังไงกันดี?” ลูก้าถาม
“ฉันไม่รู้ ขืนแจ้งตำรวจพวกเราจบเห่แน่ แต่ถ้าไม่แจ้งพวกเราจะหยุดเดวิดไม่ได้” สมิธตอบ
“โอย บ้าชิบหาย รู้อย่างนี้แต่แรกไม่น่าเล่นเกมนี้เลย”
สมิธกล่าว “เดวิดเป
