่ง เขาไม่ใช้วิธีไวรัสแล้ว แต่ส่งเป็นหน้าต่างป๊อบอัพ เขียนอักษรส่งไปข้างบนนั้น
ฟางเจิ้งเพิ่งเปิดอ่านกระทู้พุทธศาสตร์ศึกษา ก็พลันมีหน้าต่างเด้งขึ้นมา “สวัสดีครับคุณผู้ชายที่เคารพ ผมเป็นแฮกเกอร์ รู้ว่าท่านก็เป็นยอดฝีมือเหมือนกัน ผมมีเรื่องที่สำคัญมากต้องคุยกับท่าน ขออย่าเพิ่งปิดหน้าต่างสนทนา”
ฟางเจิ้งขมวดคิ้วเล็กน้อย งึมงำว่า “หน้าต่าง? โฆษณา? ถือว่ามาแนวใหม่นะเนี่ย” จากนั้นฟางเจิ้งกดปุ่ม X ไป อาตมาจะอ่านคัมภีร์พัฒนาตัวเอง โฆษณามีอะไรน่าดูกัน?
ฟางเจิ้งเปิดคัมภีร์ เพิ่งอ่านไปได้ไม่กี่บรรทัด
สมิธที่ยังไม่ยอมส่งหน้าต่างไปอีกครั้ง “คุณแฮกเกอร์ที่เคารพ โปรดอย่าเพิ่งปิดหน้าต่างสนทนา เรื่องที่ผมจะพูดเกี่ยวกับความเป็นตายของคน โปรดช่วยฟังผมให้จบก่อน”
ถ้าเด้งขึ้นมาครั้งเดียวฟางเจิ้งย่อมคิดว่าเป็นโฆษณา แต่เด้งมาถี่ๆ แบบนี้ แถมคำพูดยังต่อกัน เขาจึงเริ่มสนใจแล้ว พอคลิกไปด้านบนก็ตอบกลับได้จริงๆ ฟางเจิ้งที่ตอนแรกคิดจะอธิบายสักหน่อยเห็นข้อความว่าเกี่ยวกับความเป็นตายของคนจึงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนตอบกลับ “พูดมาสิ”
“สำเร็จแล้ว!” สมิธเห็นฟางเจิ้งตอบกลับ จึงร้องด้วยความตื่นเต้นทันที
ลูก้าหัวเราะเหมือนกัน แต่ก็ยังด่าทอไป “เป็นยอดฝีมือจริงๆ แต่ก็เป็นไอ้เลวด้วย พังคอมฉันได้นะ!” ลืมไปหมดแล้วว่าเขาเป็นคนลงมือกับอีกฝ่ายก่อน
สมิธพิมพ์กลับไปอย่างรวดเร็ว “เดวิด วิลเลียม บรูช ผมไม่รู้ว่าอันไหนคือชื่อจริงเขา แต่ในโลกแ
