“ไม่รู้สิ ฉันจะลองดูอีกที หวังว่าจะไม่ออกมาเป็นอย่างที่ฉันคิดนะ” ลูก้าพูดจบก็ส่งไวรัสไปอีกครั้ง เตรียมจะบุกเข้าไป ผลคือสำเร็จอย่างราบรื่น
ฟางเจิ้งกำลังกินข้าว มือถือสั่นเล็กน้อย นี่คือมีข้อความเข้ามา เขาหยิบมือถือมาดูก็พบว่าหน้าจอแดง เลยตอบกลับไปอย่างรำคาญ “อาตมากำลังกินข้าวอยู่ เสร็จแล้วค่อยว่ากัน”
“เขาบอกว่ากำลังกินข้าวอยู่ ไม่มีเวลาสนใจพวกเรา?” ลูก้าอ่านจบพลันโมโห
สมิธพูดด้วยความโกรธเช่นกัน “จะปล่อยไว้ไม่ได้ เล่นมันเลย!”
“ฉันจะให้มันต้องสำนึกเสียใจ ให้มันต้องร้องไห้คุกเข่าร้องหาพ่อ!” ลูก้าพูดพลางลงมืออย่างว่องไว ฝากข้อความไว้ให้ฟางเจิ้งว่า “แกจะต้องร้องไห้ ฉันจะลบทุกอย่างของแก แกจะควบคุมอะไรไม่ได้ คอยดูมือถือแกเป็นขยะเถอะ!”
ลูก้าใส่รหัสเข้าไปอย่างราบรื่น เหลือเพียงออกคำสั่งสุดท้าย ทว่าลูก้ากลับไม่กดลงไป เขาอยากเห็นท่าทีอ้อนวอนของอีกฝ่าย ไม่อย่างนั้นเขาไม่ยอม
ลูก้าพูดด้วยความมั่นใจ “นี่คือไม้ตายของฉัน มันจบแล้ว!”
ฟางเจิ้งที่กำลังกินข้าวรู้สึกว่ามือถือสั่นจึงมองข้อความบนหน้าจอ คิ้วขมวดขึ้น เป็นหน้าจอสีแดงอีกแล้ว ทั้งยังพูดในสิ่งที่น่าตกใจ เขากดเครื่องหมาย X สีดำตรงมุมขวาล่าง ปิดไปโดยพลันแล้วกินข้าวต่อ
ลูก้ารออยู่นานอีกฝ่ายไม่โต้ตอบจึงโกรธจนกลีบปอดแทบระเบิด หยิบโค๊กบนโต๊ะขึ้นมาดื่มอึกใหญ่ “ฉันคงต้องเอาจริงแล้ว ให้มันรู้สำนึก!”
ลูก้าจะออกคำสั่ง แต่ในที่สุดก็มีการเคลื่อนไหวที่หน้าจอ
