และไม่เข้าใจ
หนึ่งคืนผ่านไปเงียบๆ วันที่สองลิงเดินกะเผลกออกมา คิดทบทวนทั้งคืน ในที่สุดมันก็ยอมแพ้ให้กับความหลงอำนาจของฟางเจิ้ง รับปากว่าจากนี้จะไม่ขโมยของอีกถึงถูกปล่อยตัว แต่ฟางเจิ้งยังไม่ออกมา…
“เจ้าอาวาสถึงเวลาทำอาหารแล้ว” หมาป่าเดียวดายชะโงกหน้าเข้าไปในอุโบสถ
“อมิตาพุทธ อาตมาเคยบอกแล้วว่าลิงคุกเข่าหนึ่งวัน อาตมาจะคุกเข่าสองวัน ไม่กิน” ฟางเจิ้งตอบ
“เจ้าอาวาส นายไม่กินไม่ได้นะ ถ้านายไม่กิน…กระรอกจะหิวจนผอมโซแน่” หมาป่าเดียวดายชำเลืองตามองกระรอก
กระรอกรีบซ่อนเมล็ดสนในมือไว้ข้างหลัง แม้จะไม่เข้าใจว่าหมาป่าเดียวดายพูดอะไร แต่อยู่ด้วยกันมานานจึงฉลาดขึ้นมาก มองออกว่าเกิดอะไรขึ้นจึงพูดกับฟางเจิ้ง “เจ้าอาวาส ฉันจะหิวจนผอมจริงๆ นะ นายทนเห็นฉันผอมลงได้เหรอ?”
ลิงลูบหนังท้องที่เหี่ยวจนแฟบก่อนพูดด้วยความขมขื่น “เจ้าอาวาส ฉันสำนึกผิดแล้ว รับปากว่าจากนี้จะไม่ขโมยของอีก ถ้านายไม่ให้หยิบ ฉันจะไม่หยิบเด็ดขาด!”
ระหว่างพูดอยู่นี้ ลิงแอบหยิบเมล็ดสนข้างหลังกระรอกไปแล้ว…
ฟางเจิ้งหันหลังให้พวกมันเลยไม่รู้ว่าเจ้าสามตัวนี้กำลังทำอะไร เขาไม่สนว่าพวกมันกำลังทำอะไร แต่เงยหน้ามองป้ายหมื่นพุทธ “อาตมาพูดไว้ก็ต้องทำให้ได้ บอกว่าไม่กินก็คือไม่กิน! หิวก็ไม่กิน!”
เจ้าสามตัวนี้แยกย้ายกันไปอย่างเหงาหงอย นอนหมอบเซื่องซึมใต้ต้นโพธิ์…ถึงจะหาของกินมาได้ แต่ถ้าไม่มีข้าวผลึกเป็นอาหารหลัก จะรู้สึกว่าวันนั้นน่าเบื่อ…
ตอนนี้
