เองลิงสำนึกผิดที่ขโมยชุดชั้นในจริงๆ แล้ว หิวอยู่สองวันแลกกับได้เล่นสนุกเพียงนิดเดียว…ขาดทุนยับเยิน!
ผ่านไปอีกวัน วันใหม่มาถึง เมื่อดวงตะวันแรกลอยขึ้นฟ้าก็ได้ยินฟางเจิ้งพูดเสียงต่ำ “เจ้าหมาป่า เจ้าลิง มานี่เดี๋ยว”
หมาป่าเดียวดาย ลิงและกระรอกเฝ้าอยู่ข้างนอกตลอด พอได้ยินฟางเจิ้งเรียกจึงวิ่งเข้าไปทันที
หมาป่าเดียวดายถาม “มีอะไรหรือเจ้าอาวาส?”
“พยุงอาตมาที ขาชาน่ะ…” ฟางเจิ้งพูดเศร้าๆ
หมาป่าเดียวดาย “@#…”
ลิงเข้ามาใกล้ พยุงฟางเจิ้งอย่างเอาอกเอาใจ ฟางเจิ้งว่า “เจ้าลิง นายเข้าใจรึยัง?”
ลิงพยักหน้ารัวๆ
ฟางเจิ้ง “ในเมื่อเข้าใจแล้วก็แปลว่าสำนึกผิดแล้ว”
ลิงพยักหน้าต่อ
“สำนึกผิดแล้วก็ต้องถูกลงโทษ จากนี้นายรับผิดชอบกวาดลานวัด ไปเอาไม้กวาดมา ถ้าบนพื้นยังมีใบไม้ก่อนกินข้าว จะลดข้าวนายลง” ฟางเจิ้งพูด
ลิงจะพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว แต่พลันได้สติกลับมา ไม่ใช่แล้ว! เกือบตกหลุมแล้ว จึงรีบร้องโวย “ฉันคุกเข่าไปแล้วนี่? จะลงโทษอะไรอีก?”
“อันนั้นให้นายคิด นี่ต่างหากคือการลงโทษ เอาเถอะ ไปทำงานได้แล้ว อาตมาจะทำอาหาร แน่นอน นายจะไม่ทำก็ได้ แต่ไม่ได้กินข้าว” ฟางเจิ้งพูด
ลิงนึกถึงข้าว มองลานวัดแล้วกัดฟัน ลานก็ไม่ได้ใหญ่ขนาดนั้นนี่? กวาดสิวะ!
ต่อมาลิงหยิบไม้กวาดมา เริ่มกวาดโดยเลียนแบบท่าทางที่ฟางเจิ้งกวาดลานเป็นประจำ ลิงเคลื่อนไหวคล่องแคล่ว แต่ไม่นานมันก็พบว่าการกวาดใบไม้ร่วงไม่ได้ง่ายขนาดนั้น กวาดแรง ใบไม้ปลิว กวาดเ
