“เสี่ยวหลิว ข้างนอกมีคนยืนเฝ้ายามนี่…มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” หลี่เสวี่ยอิงโกรธจะปะทุแล้วเหมือนกัน ถ่ายหนังมาหลายปี ไปมาทั่ว คิดว่าจะไม่เคยเจออันธพาลมาก่อน? แต่ถูกขโมยอย่างน่าอนาถแบบนี้เพิ่งเคยเป็นครั้งแรก
เสี่ยวหลิวกล่าว “คุณก็รู้นี่ครับว่าทุกคนมีช่วงขี้เกียจกันทั้งนั้น”
หลี่เสวี่ยอิงมองบน “ขี้เกียจตอนไหนไม่ว่า ดันมาขี้เกียจตอนนี้ พระเจ้า…เสี่ยวหลิว นายลงเขาไปเดี๋ยวนี้เลย ซื้อชุดชั้นในมาให้ฉัน ถ้าไม่มีกางเกงในฉันจะไม่ออกไป”
“คุณเสวี่ยอิง ภูเขาใหญ่ขนาดนี้ คนที่ลงมือจะต้องเป็นคนระแวกนี้แน่ๆ ผู้กำกับอวี๋โกรธแล้ว พาคนไปตรวจดูรอบๆ ไปในหมู่บ้านแล้ว ถ้าหาไม่เจอก็จะเตรียมแจ้งตำรวจ คุณอย่าเพิ่งใจร้อนนะครับ จะต้องหาเจอแน่” เสี่ยวหลิวกล่าว
หลี่เสวี่ยอิงไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี “ถ้าหาเจอแล้วนายจะใส่ไหมล่ะ? ใครก็รู้ว่าไอ้โรคจิตนั่นเอาของพวกนั้นไปทำเรื่องลามกอะไร สรุปฉันไม่ใส่แล้ว จะเอากลับมาได้ไหมฉันก็ไม่ใส่แล้ว! อีกอย่าง นายไปบอกข้างนอกนะว่าของฉันไม่หาย เข้าใจไหม?”
เสี่ยวหลิวยิ้มซื่อๆ “วางใจเถอะครับคุณเสวี่ยอิง ผมรู้ว่าต้องพูดยังไง”
“ถ้าอย่างนั้นก็ดี รีบไปซื้อเถอะ ย่องๆ ไปล่ะ ถ้าคนอื่นถามว่าจะไปไหนก็บอกว่าไปซื้อของให้ฉัน รู้ไหม?” หลี่เสวี่ยอิงกำชับ
“รู้ครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้ล่ะ” เสี่ยวหลิวพูดจบก็รีบออกไป แต่พอออกมาก็เห็นผู้ชายกลุ่มใหญ่นั่งยองอยู่ข้างนอก แต่ละคนดวงตาเปล่งประกาย
“มองอะไร? ถ้าจ
