ะดูวิวพวกนายไม่มีหวังหรอก คุณเสวี่ยอิงของไม่หาย!” เสี่ยวหลิวพูดจบก็เชิดหน้าขึ้นเดินไป
หลัวลี่เกาหัว “หลินตงสือ ข่าวนายไม่น่าเชื่อถือเลยนะ เช้าขนาดนี้ฟ้ายังไม่สางพวกเรามานั่งยองกันแล้ว แถมยังหลบคนอีก จะทำอะไรอีก คงรอเสียเปล่าแล้วล่ะ”
“นายมันโง่ เชื่อคำพูดเสี่ยวหลิวด้วยรึไง? หายกันหมด แต่หลี่เสวี่ยอิงไม่หาย? นายเชื่อเหรอ? ถ้าพวกนายจะไปก็ไป ฉันจะนั่งตรงนี้สักพัก” หลินตงสือว่า
เหล่าเถาได้ยินดังนั้นก็มองหลินตงสืออย่างเหยียดหยาม “นั่งกับผีแกสิ เธอสวมเสื้อผ้าหนาขนาดนั้น ไม่สวมชั้นในคิดว่าจะมองเห็นเหรอ? ถ้าทำให้เธอโกรธขึ้นมา ระวังเถอะจะโดนเตะกลับไปปลูกผัก ฉันไม่รอแล้ว ระวังจะซวยละกัน ถ้ำมองคนอื่น…”
“ขโมยอะไร? เหล่าเถา แกเป็นคนทำเหรอ?” ตอนนี้เองมีเสียงดังมาจากข้างหลัง
เหล่าเถาได้ยินดังนั้นก็แทบจะร้องไห้ เขาทำอะไร? เขายังไม่ได้ทำอะไรเลย! หันไปมองเห็นอวี๋กว่างเจ๋อเดินมา จ้องเขาด้วยแววตาตาโมโห! เห็นได้ชัดว่าอวี๋กว่างเจ๋อเพิ่งมา ไม่ได้ยินข้างหน้า แต่ได้ยินว่าถ้ำมองคนอื่น[1]
หลินตงสือกับหลัวลี่เห็นดังนั้นจึงรีบยืนขึ้น ทักทายแล้วหายวับไป
เหล่าเถาพูดเสียงสะอื้น “ผู้กำกับครับ นี่ไม่เกี่ยวกับผมนะ ผมไม่ได้ทำอะไรเลย”
“เห็นแก่ว่าแกปอดแหกไม่กล้าทำเรื่องแบบนี้หรอกนะ เอาเถอะ ไปทำงานตรงนู้นไป” อวี๋กว่างเจ๋อชี้ไปยังกองสิ่งของไกลๆ
เหล่าเถาตะลึงงัน “ผู้กำกับ นั่นไม่ใช่งานของผู้หญิงเหรอครับ?”
“ผู้หญิงลงเขาไปซื
