จ้าวหงเสียงบ้าแล้ว “ผู้กำกับอวี๋ คุณไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม? หานักแสดงอาวุโสมาแสดงร่วมผมเข้าใจได้ แต่หน้าใหม่…แถมยังมาแสดงร่วม? นี่จะต้องล้อเล่นแน่ๆ ใช่ไหมครับ?”
“สองท่านอย่าตื่นตูมนักสิครับ นี่แค่ลองกล้องเอง ยังไม่ได้ถ่ายจริง พวกคุณมาดูผล ไม่ได้มาดูฉบับเต็มหลังตัดต่อเสร็จแล้วนี่ครับ? แน่นอนถ้าพวกคุณมีเวลาเยอะก็อยู่ที่นี่ได้ ผมรับรองว่าเร็วสุดสามวันจะมีนักแสดงอาวุโสมาที่นี่ แต่ว่าด้วยประสบการณ์ของผม ไม่แน่ว่าพวกคุณอาจได้เห็นสิ่งที่พอใจ” อวี๋กว่างเจ๋อพูดอย่างจริงใจ ความจริงเขาไม่ได้หวังอะไรกับฟางเจิ้งมากนัก เพียงแต่ว่าตอนนี้ไม่มีคนจริงๆ แต่ก็ยังมีหวังอยู่นิดๆ ไม่ว่ายังไงฟางเจิ้งเป็นหลวงจีนจริงๆ แสดงตามธรรมชาติยังไงก็ดีกว่าหาชาวบ้านมาสมทบให้ครบจำนวนไหม?
อวี๋กว่างเจ๋อเคยคิดว่าจะแสดงเองเหมือนกัน แต่ว่าข้างหลังเขายังมีคนแสดงได้อยู่ ถ่ายไปไม่เข้ากับบท มีนักแสดงร่วมสองคนจะไม่โดนด่าเหรอ? ที่สำคัญที่สุดคืออวี๋กว่างเจ๋อใช้ฟางเจิ้งในกรณีฉุกเฉินจริงๆ แค่จะไล่ไอ้เทพแห่งโภคทรัพย์สองคนนี้ตรงหน้าไป จากนั้นค่อยเชิญนักแสดงผู้อาวุโสมา
อวี๋กว่างเจ๋อเอ่ยแบบนี้ จ้าวหงเสียงกับหูเซี่ยวจึงพูดอะไรไม่ได้ เหล่าซ่งป่วยหนักเข้าโรงพยาบาลกะทันหัน นี่เป็นเรื่องที่คาดการณ์ไม่ได้ เรื่องเร่งด่วนแบบนี้จะให้ทำยังไงได้?
หูเซี่ยวจึงเอ่ย “ผู้กำกับอวี๋ ถ้าอย่างนั้นลองดูครับ ถ้าไม่ได้จริงๆ พวกเรารอได้ เฮ้อ…”
จ้าวหงเสียงยิ้มแห้ง
