ที่เดินไปเดินมาข้างนอกตลอดเวลา ไม่ว่ามองยังไงหลวงจีนนี่ก็ไม่เหมือนคนที่แสดงได้
“เฮ้อ สังคมสมัยนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว แม้แต่ผู้กำกับอวี๋ยังเริ่มหน้าไม่อาย” หูเซี่ยวว่า
“เณรนี่ดูสะอาด สุภาพนะ เจิดจรัสมากด้วย น่าเสียดายไม่เหมาะกับบทคนที่มีความกรุณาฟ้าเวทนาคนที่ต้องแสดง เฮ้อ…ไม่เข้ากัน ไม่เข้ากันเลย” จ้าวหงเสียงเอ่ย
สองคนคุยกันพลางวิจารณ์ฟางเจิ้งตลอด มองยังไงก็ดูไม่มีประสบการณ์ ดูเก้งก้าง…สรุป ฟางเจิ้งไม่ได้เลยสักอย่าง
ฟางเจิ้งที่ถูกคนวิจารณ์ย่อมรู้ แต่ไม่ได้สนใจ ปิดปากคนอื่นได้ หรือจะปิดใจคนอื่นได้? คนอื่นจะว่ายังไงก็เรื่องของคนอื่น ไม่ใช่เรื่องของเขา
กลับกันฟางเจิ้งสนใจอุปกรณ์สูงใหญ่ต่างๆ ในนี้มาก เคยเห็นของพวกนี้แต่ในอินเทอร์เน็ต ตอนนี้ได้เห็นของจริงย่อมอยากดูเยอะๆ เป็นปกติ
ตอนนี้เองหลินตงสือมาเรียกฟางเจิ้งไปอีกด้าน หยิบบทภาพยนตร์ออกมา “หลวงพี่ฟางเจิ้งครับ นี่บทที่ท่านต้องแสดง เนื้อหาข้างในคร่าวๆ เป็นแบบนี้ ท่านดูก่อน มีตรงไหนไม่เข้าใจค่อยมาถามผมนะครับ”
พูดจบก็ได้ยินเสียงคนเรียกหลินตงสือจากอีกด้าน หลินตงสือเลยได้แต่ขอตัวไปก่อน
พอเห็นฟางเจิ้งเพิ่งได้บท จ้าวหงเสียงกับหูเซี่ยวไม่สบอารมณ์ยิ่งกว่าเดิม นี่มันแก้ผ้าเอาหน้ารอดเกินไปแล้ว!
ทว่าพวกเขาไม่กล้าพูดกับอวี๋กว่างเจ๋อ ได้แค่งึมงำกับตัวเอง ส่วนหลี่เสวี่ยอิง เธอแต่งหน้าอยู่ตลอดเลยไม่มีเวลามาพบพวกเขา พวกเขาเข้าใจเหตุผลจึงรออย่างใจเย็น
