ียบนิ่งและเป็นมงคล ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ บางทีอาจไม่ได้คิดอะไร เธอชอบความเงียบสงัด ไม่มีใครรบกวน ชอบความรู้สึกสบายๆ ที่ไม่ต้องคิดอะไร
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร หลี่เสวี่ยอิงพลันรู้สึกจั๊กจี้ตรงข้อเท้า ก้มหน้ามองก็ผงะไป! เห็นหญ้าต้นเล็กหลายต้นทิ่มเข้าไปในถุงเท้ายาว พอขยับนิดหน่อยก็ต้องพบสิ่งที่น่าตกใจ รอบตัวเธอ…พูดให้ถูกคือรอบตัวฟางเจิ้ง หญ้าเล็กๆ เหมือนจะเติบโตเร็วกว่าที่อื่นเล็กน้อย!
หลี่เสวี่ยอิงขยี้ตา รู้สึกเหลือเชื่อ เป็นไปได้เหรอ? นี่เป็นไปไม่ได้!
หลี่เสวี่ยอิงเคยเห็นมาหลายรูปแบบในสังคม เพราะถ่ายหนังก็ดี ความชอบส่วนตัวก็ดี เธอเลยไปมาเกือบทั่วโลก เคยไปเยี่ยมเยือนทุกศาสนาใหญ่ๆ เคยเห็นพระอาจารย์และคนมีฝีมือมานับไม่ถ้วน แต่ไม่เคยเห็นใครที่มีความสามารถแบบนี้มาก่อน
‘ต้องเป็นภาพลวงตาแน่ๆ อาจจะเป็นเพราะน้ำนี่ หญ้าเลยโตเร็วกว่าเดิม’ หลี่เสวี่ยอิงคิดในใจ แต่เธอก็ยังจับตามอง จำความสูงของหญ้าเล็กๆ ใกล้ตัวไว้ จากนั้นหยิบมือถือออกมาเริ่มบันทึกวิดีโอพลางฟังสวดมนต์ต่อไป ไม่นานจิตใจก็สงบนิ่งลงโดยไร้ความคิดอื่นๆ
ดวงตะวันลับภูเขา ดวงจันทร์ลอยขึ้น แสงเงินหนึ่งชั้นอาบไล้บนยอดเขา
ห่างไปไกลมีกลุ่มคนเพิ่มมา ผู้กำกับอวี๋พาคนกองมาตั้งนานแล้ว เห็นหลี่เสวี่ยอิงอยู่ตรงนี้ก็วางใจ กลับไปกินข้าวกันต่อแล้วกลับมาอีกรอบ แต่หลี่เสวี่ยอิงยังคงนั่งนิ่งตรงหน้าเณรรูปนั้น
เณรสวมจีวรขาว คลุมด้วยแสงจันทร์สีเงิน เหล่าสัตว
