วนอยู่ข้างหลังฟางเจิ้งมันกลายเป็นดั่งธรรมจักร เสริมดุลให้ตัวเขาไม่ธรรมดายิ่งกว่าเดิม ประหนึ่งพระพุทธองค์ที่มีชีวิตลงมายังโลก
กองถ่ายที่อยู่ไกลออกไปเงียบลงแล้ว นอกจากพวกดวงซวยที่มีหน้าที่เฝ้าค่ายสามคนซึ่งกำลังกินข้าวแล้ว คนส่วนใหญ่ลงเขาไปกินข้าวกัน
แต่ยังมีอีกคนที่ละเว้น…
ตรงตีนเขา
“ทำไมเสวี่ยอิงหายไปอีกแล้ว?”
“พี่เสวี่ยอิงเทพชะมัด เมื่อกี้ยังอยู่เลย ทำไมพริบตาเดียวก็หายไปแล้ว?”
“เสี่ยวหลิว?”
“อย่าถามฉัน พี่เสวี่ยอิงเป็นอย่างนี้ตลอด จะหายก็หายไปเลย”
“ฉันสงสัยจริงๆ ว่านายเป็นนายหน้าของเสวี่ยอิงได้ยังไง หาไม่เคยเจอเลย…”
“เอ่อ คนที่หาเธอเจอก่อนหน้าฉันถูกเลิกจ้างไปหมดแล้ว” เสี่ยวหลิวตอบซื่อๆ
ทุกคน “2#￥@…”
