ผู้กำกับอวี๋ต่อว่าด้วยความโมโห “พูดบ้าอะไรกัน? บนเขาจะไปมี…เวร หมาป่าจากไหนวะ! เหล่าหลัว เหล่าหลัว!”
หลัวลี่ที่เมื่อครู่ยังตบหน้าอกสื่อว่าจะจัดการลูกหมาป่าเดินหน้ามาทันที “พวกเรารีบหยิบอาวุธออกมา ก็แค่ลูกหมาป่าไม่ใช่เหรอ? ขวางมันไว้!”
ขณะกล่าวหลัวลี่เงยหน้าขึ้น จากนั้นหมุนตัวกลับตะโกน “ไอ้ห่า ตัวใหญ่จังวะ? ผสมพันธุ์กับวัวรึไง? ลงเขาๆ รีบลงเขา!”
หลัวลี่ที่เมื่อครู่จะหาไม้ปรี่เข้าไป พอเห็นเป็นหมาป่าตัวใหญ่เดินลงเขามาด้วยความเป็นทุกข์ก็ตกใจสะดุ้ง ตัวใหญ่จัง! ถ้าพุ่งเข้ามาคงจะถึงคราวที่พวกเขาตายหมู่! ทางภูเขาแคบ ชนทีเดียวก็อาจจะตกลงไป…
ทุกคนจะวิ่งหนี แต่ตาพร่ามัว หมาป่าตัวใหญ่พุ่งเข้ามาในกลุ่มคน ทำเอาทุกคนตกใจจนไม่กล้าขยับ
หลัวลี่พูด “ทุกคนอย่างขยับ! อย่าขยับ! ผู้หญิงหุบปาก!”
กลุ่มคนสิบกว่าคนหยุดอยู่กับที่ แน่นิ่ง ราวกับเวลาหยุด
แต่ทุกคนต้องเห็นสิ่งที่น่าทึ่ง หมาป่าใช้สายตาดูถูกมองพวกเขา จากนั้นสะบัดหางก้าวเล็กๆ เดินลงเขาไปด้วยความกลัดกลุ้ม
พอเห็นเงาแผ่นหลังหมาป่าไกลออกไป ทุกคนต่างมองหน้ากัน ผู้กำกับอวี๋ว่า “หมาป่านิสัยเหมือนคนเลย สายตาเมื่อกี้ ทำไมฉันรู้สึกว่ามันกำลังบอกว่าพวกเราโง่?”
“ผมก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน” หลินตงสือว่า
หลัวลี่พยักหน้าตาม “แปลกจริงๆ”
คนอื่นต่างรู้สึกราวกับความฝัน ตอนนี้เองผู้ชายที่นำหน้าพวกเขาตอนแรกสุดตบเข้าที่หน้าผาก “ผมนึกออกแล้ว จริงๆ บนภูเขามีหมาป่าสีขาวตัวใ
