หญ่ตัวหนึ่ง แต่มันไม่ใช่สัตว์ป่า ไม่มีอันตราย น่าจะเป็นตัวเมื่อกี้”
“ป้าบ!” เขาถูกตบหัวไปทีหนึ่ง หลัวลี่ต่อว่าด้วยความโกรธ “ทำไมแกไม่บอกเร็วๆ ฟะ ฉันตกใจแทบแย่…”
ทุกคนพากันมองมาด้วยแววตาโกรธ ผู้ชายคนนั้นยิ้มเจื่อนๆ “มันฉุกระหุกเกินไปน่ะครับ ตั้งแต่เลือกสถานที่จนมาถึงใช้เวลาไปนิดเดียวเอง สมองผมแทบระเบิด เลยลืมบอกอะไรไปบ้างก็เท่านั้น…”
“เอาล่ะๆๆ…เหล่าเถา นายบอกฉันมาซิว่ายังลืมอะไรอีกไหม? นอกจากหมาป่าบนเขาแล้วยังมีคนเลี้ยงหมีรึเปล่า? ถ้ามีพวกเราจะกลับกันทันที ฉันไม่กล้าเอาเสวี่ยอิงมาเสี่ยงหรอกนะ” ผู้กำกับอวี๋ถามอย่างจริงจัง
เหล่าเถาตรึกตรองอยู่ชั่วครู่ “บนเขาน่าจะมีกระรอกอีกตัว แล้วก็ไม่มีสัตว์อื่นๆ แล้ว ผู้กำกับอวี๋ กระรอกนี่ถือเป็นสัตว์อันตรายขนาดใหญ่รึเปล่า?”
“แกคิดว่าไงล่ะ?” ผู้กำกับอวี๋มองค้อน ขณะจะพูดบางอย่างพลันมีสายลมพัดผ่านเหนือศีรษะ เงยหน้ามองก็เห็นก้นสีแดงคว้าเถาวัลย์ไปตามร่องน้ำภูเขาไกลออกไป ยังมีดินตกใส่หน้าเขาเล็กน้อยด้วย
ผู้กำกับอวี๋เช็ดหน้าแล้วมองเหล่าเถาอย่างเคร่งขรึม “กระรอกบ้านแกก้นสีแดงเหรอ? อีกอย่างนะ แกเคยเห็นกระรอกตัวใหญ่ขนาดนี้ไหม?”
“ผู้กำกับ นั่นมันลิงครับ…” เหล่าเถาอดพูดเตือนไม่ได้
“ไร้สาระ! คิดว่าฉันไม่รู้จักลิงรึไง? ฉันให้แกหาสถานที่ แกหามาให้ฉันแบบนี้เหรอ หาที่ที่แกเองยังไม่เข้าใจเนี่ยนะ? ฉันจะบอกให้นะ ถ้าบนเขาไม่มีวิวที่เหมาะสม แก ม้วนเสื่อออกไปได้เลย! หนั
