ประตูวัด มองสามอักษรใหญ่ที่มีความฉวัดเฉวียนบนป้าย วัดเอกดรรชนี!
ผู้กำกับอวี๋อดชมไม่ได้ “อักษรดี!”
มองลงมายังมีคำกลอนคู่อยู่สองข้าง เห็นดังนั้นผู้กำกับอวี๋พูดชมอีกรอบ “แย่กว่าป้ายวัดนิดหน่อย แต่ก็ยังเป็นอักษรดี ไม่รู้ว่ามาจากมือไต้ซือท่านไหน ในอักษรมีพุทธองค์มังกร น่าเกรงขามจริงๆ ในความยิ่งใหญ่แฝงไว้ด้วยความเมตตา สวย!”
พวกเหล่าเถาเข้าใจอักษรมากน้อยต่างกัน พอเห็นอักษรก็พูดชมตาม
ผู้กำกับอวี๋อารมณ์ดีมาก ตบหน้าอกว่า “วัดนี้จะต้องมีไต้ซือแน่! ไป เข้าไปดูกัน!”
“ผู้กำกับอวี๋ ตามที่ผมรู้มา ที่นี่มีเณรรูปหนึ่ง ไม่มีไต้ซือครับ…” เหล่าเถารีบเตือน
“ไม่มีไต้ซือ? เหอะๆ เหล่าเถาแค่อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่านะแกจะทำอะไร แกไม่เคยมาที่นี่นี่? เคยเข้าไปดูในวัดไหม? คำเล่าลือมักจะผิดพลาด ก็เหมือนกับที่แกบอกก่อนหน้านี้ไงว่าบนเขามีแค่หมาป่าตัวเดียว แล้วลิงนั่นอะไร? ฉันว่านะที่นี่จะต้องมีพระอาจารย์เต๋า! ไม่อย่างนั้นเขียนอักษรนั่นไม่ได้หรอก ไป เข้าไปดูกัน ฉันอยากไหว้พระอาจารย์ท่านนี้ จะได้ขออักษรกลับไปด้วยเลย” ผู้กำกับอวี๋ยิ้มอิ่มอกอิ่มใจ
พอเข้าประตูใหญ่ไป เสียงมู่อวี๋กับเสียงสวดมนต์ดังแว่วมาจากอุโบสถ ทุกคนที่ได้ยินต่างจิตใจสั่นสะท้าน รู้สึกสบายตัวขึ้นไม่น้อย ความกลัดกลุ้มหายไปเยอะ!
ผู้กำกับอวี๋อดใจไม่ไหวยิ้มด้วยความอิ่มใจ “สวดมนต์ได้สดชื่ดและไม่คร่ำครึ ถ้าบอกว่าไม่มีไต้ซือ ตีฉันให้ตายยังไงก็ไม่เชื่อ เหล่าเถา เ
