สมเหตุผลกับเขาได้บ้าง?
ทุกคนออกจากห้องไป ยืนอยู่ในระเบียงทางเดิน จ้าวต้าถงมองหลิวอวิ๋นซูที่หน้ามึนงงพลางหัวเราะเหอะๆ “สมองเป็นของดีนะ น่าเสียดายบางคนคิดว่ามี แต่ความจริงไม่มี”
เป็นครั้งแรกที่หลิวอวิ๋นซูไม่ต่อปากต่อคำกับจ้าวต้าถง พอได้ยินจ้าวต้าถงว่าเขาพลันนึกถึงยันต์วิญญาณแผ่นนั้น! หรือว่าจะเป็นผลของยันต์นั่นจริงๆ? แต่ว่า…เป็นไปได้?
คนจีนแม้จะปากจะบอกแบบนั้น บอกว่าวิทยาศาสตร์คือที่สุด แต่ลึกๆ ก็ยังยำเกรงของดั้งเดิมพวกนี้! หลิวอวิ๋นซูก็ไม่ยกเว้น มองจ้าวต้าถงด้วยความสงสัย
จ้าวต้าถงรู้สึกรูทวารเกร็งแน่น พูดไปว่า “หลิวอวิ๋นซู แกจะทำอะไร? จะบอกให้นะ อย่าใช้สายตาแบบนั้นมองฉัน…ฉะ…ฉันชอบผู้หญิง!”
“ไอ้บ้า!” หลิวอวิ๋นซูด่าไปทีหนึ่งแล้วจ้องจ้าวต้าถง “จ้าวต้าถง นายรู้ไหมว่าทำไมฟางอวิ๋นจิ้งถึงดีขึ้น”
จ้าวต้าถงจะตอบ แต่หม่าเจวียนแทรกก่อน “น่าจะเป็นผลจากการรักษาจิตใจก่อนหน้าน่ะ ถึงยังไงโรคทางจิตวิทยาก็อาจจะเกิดผลอย่างกะทันหันก็ได้”
จ้าวต้าถงไม่พอใจ ในมุมมองเขานี่คือฝีมือของไต้ซือ ทำไมถึงโยนไปให้ผู้เชี่ยวชาญ? ขณะจะโต้แย้งนั้น หม่าเจวียนหยิกเขาทีหนึ่ง
จ้าวต้าถงเองก็ไม่ใช่คนเขลา จึงเข้าใจโดยพลัน ไม่ได้พูดอะไรอีก
หลิวอวิ๋นซูมองพวกเขาด้วยความสงสัย รู้สึกว่ามันไม่น่าใช่แบบนั้น แต่หม่าเจวียนก็พูดถูก บางที…อาจเพิ่งเกิดผลจากฝีมือต่งเยวี่ยหรูจริงๆ เพียงแต่ว่าส่วนลึกในใจไม่เชื่อแบบนั้น
ตอนนี้เองประตูห้องเปิ
