ดออก ต่งเยวี่ยหรูกับฟางอวิ๋นจิ้งเดินออกมา ฟางอวิ๋นจิ้งมีสีหน้าไม่ดีเล็กน้อย ทว่านัยน์ตากลับไม่มีประกายสีเทาแห่งความตายในอดีต กลับมาสดใสดังเดิม
หูหานถามด้วยความเป็นห่วง “อวิ๋นจิ้ง เอ่อ…เธอไม่สบายตรงไหนบอกพวกเราได้นะ”
ฟางอวิ๋นจิ้งยิ้ม “ขอบคุณทุกคนนะ ขอบคุณอาจารย์ด้วยค่ะ เอ่อ…ฉะ…ฉันหิวอ่ะ”
ทุกคนได้ยินดังนั้นพลันหัวเราะ จ้าวต้าถงลากหลิวอวิ๋นซูเข้ามา หัวเราะเหอะๆ “อวิ๋นจิ้ง เธออยากกินอะไรบอกมาเลย หลิวอวิ๋นซูเลี้ยง!”
“ไปไกลๆ เลย ฉันเลี้ยงก็เพราะฉันอยากเลี้ยง ทำไมนายพูดเหมือนเป็นคนเลี้ยงเองเลยล่ะ?” หลิวอวิ๋นซูด่ายิ้มๆ จัดระเบียบเสื้อผ้าแล้วถึงพูด “อวิ๋นจิ้ง บอกมาเลยอยากกินอะไร? สั่งเต็มที่! อาหารทะเลสดๆ สัตว์ปีก บนดินหรือในน้ำได้ทั้งนั้น ฉันเลี้ยงเต็มที่”
ซุนหรั่นมองค้อนพวกเขาทีหนึ่ง “เอาล่ะ พวกเธอแยกกันไปได้แล้ว อาการป่วยของเซียงอวิ๋นเพิ่งรักษาเริ่มต้น ไม่ได้กินข้าวมาหลายวัน ไม่ควรกินของมันมากเกินไป เธอกลับบ้านกับครู เดี๋ยวจะต้มโจ๊กให้กิน”
ฟางอวิ๋นจิ้งขอบคุณไม่หยุด ซุนหรั่นกอดบ่าเธอไว้ ยิ้มพูดบางอย่าง จากนั้นพาฟางอวิ๋นจิ้งไป
ฟางอวิ๋นจิ้งหายไปดี ทุกคนดีใจมาก จ้าวต้าถงพุ่งเข้าไปในห้องพักฟางอวิ๋นจิ้ง พลิกหมอนดูเห็นข้างล่างเป็นสีดำทมิฬ และยังมีกากดำๆ เล็กน้อย จ้าวต้าถงกังวลแล้ว “แปลก ยันต์วิญญาณล่ะ? หรือว่าไหม้? ไม่มีใครจุดไฟนี่…”
พวกหม่าเจวียนวิ่งเข้ามาดู หม่าเจวียนทอดถอนใจ “ไต้ซือเป็นผู้วิ
