ูใบไม้ร่วงแล้ว แต่หิมะเพิ่งละลายเลยหนักกว่าเดิมด้วยซ้ำ อย่าประหยัดเงินนะ ควรซื้อเสื้อก็ซื้อ แล้วก็…ลูกควรลดน้ำหนักได้แล้วนะ”
“แม่เป็นแม่หนูจริงๆ รึเปล่าเนี่ย? ทำไมพูดกับลูกสาวตัวเองแบบนี้ล่ะ” ฟางอวิ๋นจิ้งรับไม่ได้
ฟางเสียงหลงน้องชายข้างๆ พูดขึ้นด้วยมาดขรึม “พี่ ตอนแรกพี่เป็นนางฟ้านะ แต่ตอนนี้…”
“ตอนนี้ทำไม? นายคิดจะย้ายข้างเหรอ?” ฟางอวิ๋นจิ้งเท้าสะเอวตรงหน้าฟางเสียงหลง จากผู้หญิงว่าง่ายกลายเป็นหญิงโหด
น้องชายดันแว่นตา ถอนหายใจ “ก็ยังเป็นนางฟ้าอยู่”
“ถือว่าอยู่เป็น” ฟางอวิ๋นจิ้งยิ้มอย่างพอใจ
“นางฟ้าอ้วน” น้องชายเสริมต่อ
ฟางอวิ๋นจิ้งลากฟางเสียงหลงมาแล้วขยี้หัวเขา จนฟางเสียงหลงขอโทษจึงยอมหยุด
ครอบครัวหยอกเล่นกันสักพัก ตอนนี้เองหลิวอวิ๋นซูโผล่มา
หลิวอวิ๋นซูถอนหายใจ “เซียงอวิ๋น อาจารย์ที่ปรึกษาหาเธอน่ะ ไปดูหน่อย เหมือนจะเป็นเรื่องทุนการศึกษานะ”
ฟางอวิ๋นจิ้งได้ฟังแบบนั้นก็ดีใจ “จริงเหรอ?!”
จากนั้นฟางอวิ๋นจิ้งบอกลากับพ่อแม่และน้องชาย ฟางชิงเหอต่อว่า “ดูทำเข้า ให้สุขุมหน่อย”
ฟางอวิ๋นจิ้งแลบลิ้นใส่ แต่ก็ตอบด้วยความเคารพมาก “ค่า! นายท่าน!”
ฟางชิงเหอหัวเราะ ก่อนโบกมือพลางพูด “เอาล่ะ รีบไปเถอะ อย่าให้อาจารย์รอนาน พวกเราไปก่อนนะ…”
สองฝั่งบอกลากัน ครอบครัวฟางชิงเหอเดินข้ามทางม้าลายไป ฟางอวิ๋นจิ้งมองบิดาอย่างอาลัยอาวรณ์…
ตอนนี้เองมีเสียงโครมดังแว่วมาอย่างบ้าคลั่ง จากนั้นรถคันหนึ่งพุ่งเข้ามาเหมือน
