เอ้อขุย ฉีเฟย หลูจวินพวกแกไม่เป็นไรนะ?”
“พี่หลง ไม่เป็นไรครับ แค่ไม่สบายใจนิดๆ…” ต้าขุย เอ้อขุย ฉีเฟย หลูจวินสี่คนตอบอย่างอ่อนระโหยโรยแรง แต่เห็นได้ว่าแรงกำลังกลับมาแล้ว
“พี่หลง นี่มันแปลกไปรึเปล่า มันไม่มีเหตุผลเลย พวกเราจะท้องได้ยังไง?”
“ใช่ พี่หลง แถมยังท้องมีดอีก”
“พี่หลง พี่ว่าจะใช่ฝีมือหลวงจีนชั่วร้ายนั่นไหม?”
…………
สิ้นเสียง ความคิดเหมียวหลงชัดเจนขึ้นไม่น้อย นึกถึงเรื่องในวันนี้ โดยเฉพาะที่ฟางเจิ้งบอกว่า ‘ดีมาก หวังว่าจากนี้พวกโยมจะยังชอบมีดนะ ถ้าไม่ชอบแล้วก็มาหาอาตมาที่เขาเอกดรรชนี’
คิดได้ดังนั้นเหมียวหลงใจสั่น กล่าวเสียงต่ำ “พวกแกมั่นใจไหมว่าเห็นพวกเขาไปแล้วกลับมาอีกที?”
“พี่หลง พวกเราเห็นแค่พวกเขาไป แต่ไม่เห็นกลับมานะ!”
“พี่หลง ผมเป็นนักโทษปล่อยตัว อยู่มานานขนาดนี้เคยทำพลาดที่ไหนกัน? พวกเขาไม่ได้ขับรถกลับมาจริงๆ แต่จู่ๆ ก็มา! เหมือนกับวาร์ปได้”
“ฟืด…” เหมียวหลงสูดลมหายใจเย็นๆ วาร์ป ฟันแทงไม่เข้า ให้พวกเขาท้อง? สองอันแรกก็น่าเชื่ออยู่ แต่อันหลังทำไมรู้สึกว่ามันคนละเรื่องกันเลย? เป็นไต้ซือหรือปีศาจกันแน่?
“พวกเราพี่น้องเหมือนจะหาเรื่องคนที่ไม่ควรหาเรื่องแล้วล่ะ” เหมียวหลงกลืนน้ำลายลงคอแล้วพูดงึมงำ
“พี่หลง แล้วพวกเราจะทำยังไงกันดี?” พวกเขาถาม
“มันบอกให้พวกเราไปหาเขาที่เขาเอกดรรชนีไม่ใช่เหรอ? ไป ไปเขาเอกดรรชนี! ให้ฉันท้อง ฉันก็จะใช้มีดนี่สะสางบัญชีกับมัน!” ว่าจบเหมียวหลงก็กระโ
