คนหัวทองอีกสามคนปรี่ตามเข้ามา กำหมัดชก ยกเท้าเตะ!
“ระวัง!” จิ่งเหยียนร้องตกใจ
ฟางเจิ้งรู้สึกถึงเสียงลมข้างหลัง ขณะเดียวกันยังมีหมัดเท้าก้อนหินมั่วไปหมด ข้างกายมีเด็กน้อย คนพวกนี้ยังเข้ามาทำร้ายอีก นี่มันไม่สนเลยว่าเด็กหญิงจะเป็นตายยังไง แค่อยากทำร้ายเขาเท่านั้น! ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมแบบนี้ คนจิตใจชั่วร้ายแบบนี้ ทำให้ฟางเจิ้งโกรธอย่างไม่มีเหตุผลอีกแล้ว!
ทว่าสิ่งที่ฟางเจิ้งทำกลับไม่ใช่การหันไปตอบโต้ แต่ดึงเด็กหญิงไว้ในอ้อมกอด ปกป้องเอาไว้ ตัวเขาฟันแทงไม่เข้า แต่เด็กหญิงตัวน้อยต่างกัน!
เสียงแก๊งๆ ตึงๆ ดังขึ้น หินกระแทกที่ตัวฟางเจิ้งแล้วกระเด้งออกไป…
เห็นดังนั้นจิ่งเหยียนเลยตาแดงแล้ว ตะโกนด้วยความโมโห “ไอ้พวกเวร มาสู้กับฉันนี่!” ก่อนจะหยิบมือถือออกมาขว้างไปอย่างลืมตัว แต่เมื่อขว้างไปแล้วกลับต้องเสียใจ “เฮ้ย คลิปของฉัน!”
ปึก!
เหมือนมันขานรับกับเธอ มือถือไม่โดนคน แต่เขวี้ยงโดนพื้น หน้าจอแตก…
ทว่ายังไม่ทันที่จิ่งเหยียนจะปวดหัว พวกคนหัวทองก็ปรี่ไปหาฟางเจิ้งแล้ว เวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ จิ่งเหยียนไม่สนใจอะไรแล้ว ถอดรองเท้าส้นสูงมาถือไว้ด้วยมือข้างหนึ่งพลางปรี่เข้าไป ขวางอยู่ตรงหน้าคนหัวทองแล้วตวาดลั่น “พวกแกอย่าเข้ามานะ! ไม่อย่างนั้นฉันจะไม่เกรงใจแล้ว!” ชั่วขณะที่กล่าว จิ่งเหยียนเห็นว่าตนเสียงสั่นเครือ นั่นเกิดจากความกลัว ความตึงเครียด ถ้าอีกฝ่ายเข้ามาจริงๆ จะทำยังไงดี เธอสู้ไม่ไหวหรอก!
