ต่อมา ฟางเจิ้งรู้สึกว่ามีบางสิ่งหลั่งไหลเข้าไปในความคิด จากนั้นปากก็ไม่ใช่ปากของเขาอีก ควบคุมไม่ได้เลย ลิ้นกระดกรัวมั่วไปหมด บรรยายคัมภีร์ที่ตนไม่เคยได้ยิน อธิบายออกไป…
อี้หังไม่คิดว่าฟางเจิ้งจะบรรยายได้มากนัก อายุพอๆ กัน เขาไม่คิดว่าฟางเจิ้งจะสูงส่งกว่าตนมากเกินไปนัก ทว่าพอฟางเจิ้งเอ่ยคำแรกเขาก็มึนงง!
ฟางเจิ้งพูดภาษาสันสกฤต!
ภาษาสันสกฤตดั่งบทเพลง ไม่ได้พูดออกมา แต่ขับร้อง เสียงดังกังวานแต่ไม่สะเทือนหู ในเสียงเหมือนแฝงไว้ด้วยความโออ่ายิ่งใหญ่ไม่มีสิ้นสุด เงามืดในใจถูกเสียงที่ว่ากระเทือนจนแหลก! เจตนาเห็นแก่ตัวก่อนหน้าถูกกวาดล้างจนว่างเปล่า นัยน์ตาอี้หังฉายแววตกตะลึง! ตั้งแต่เล็กมาหงจินพาเขาออกไปฟังธรรมหลายครั้ง แต่ไม่เคยได้ฟังธรรมหรือเต๋าแบบนี้มาก่อน!
อี้หังไม่เข้าใจภาษาสันสกฤต แต่เข้าใจว่าฟางเจิ้งพูดอะไร ราวกับว่าฟางเจิ้งไม่ได้พูดภาษาสันสกฤต แต่เป็นภาษาจีน! ทว่าก็คล้ายๆ ว่าไม่ใช่ภาษาจีนเช่นกัน แต่เป็นภาษาที่ทุกสิ่งมีชีวิตเข้าใจ น้ำเสียงเต็มไปด้วยพุทธะ เหนี่ยวนำคนเข้าสู่ห้วงลึกภวังค์ ดลใจให้ครุ่นคิดได้ตาสว่างขึ้น…
วินาทีที่ฟางเจิ้งกล่าว นักบวชทุกรูปที่นี่ต่างตะลึงงัน ก่อนตกอยู่ในห้วงพุทธคัมภีร์ของฟางเจิ้ง
เจี๊ยกๆ มีเสียงลิงร้องดังขึ้น ลิงตัวหนึ่งวิ่งออกมาจากอุโบสถกวนอิม นั่งลงบนยอดหลังคา เบิกตากว้างมองฟางเจิ้งเหมือนกำลังฟังธรรม และยังเข้าใจอีกด้วย! มันจะพยักหน้าเป็นระยะ…
นกน้อยหลายต
