มั่นในการประชันภายในใจกลับดุเดือด
หลวงจีนไป๋อวิ๋นก็อึ้งงันเล็กน้อย ตลอดหลายปีมานี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เจอคนปฏิเสธเขา
หลวงจีนไป๋อวิ๋นคิดว่าฟางเจิ้งไม่เข้าใจเลยพูดต่อ “เจ้าอาวาสฟางเจิ้ง ท่านไม่อยากเข้าร่วมจริงๆ เหรอ?”
ฟางเจิ้งส่ายหน้าอย่างแน่วแน่ “แน่นอนครับ หรือว่าอาตมายังพูดไม่ชัด? อาตมาไม่อยากเข้าร่วมจริงๆ”
หลวงจีนไป๋อวิ๋นขมวดคิ้ว “เจ้าอาวาสฟางเจิ้ง ท่านก็รู้นี่ว่าถ้าชนะการประชันครั้งนี้ จะให้อะไรกับวัดเอกดรรชนีของท่านบ้าง?”
มีคนเตือนฟางเจิ้งด้วยเจตนาดี “เจ้าอาวาสฟางเจิ้ง ถ้าได้เป็นราชาดาวเด่น วัดเอกดรรชนีจะมีชื่อเสียงโด่งดัง อย่างน้อยก็ไม่ไร้ชื่ออีก”
“ใช่ โอกาสแบบนี้ พวกเราอายุเยอะแล้ว ลูกศิษย์ก็ไม่มีความโดดเด่นพอ ไม่อย่างนั้นต้องให้ประชันแน่”
“ใช่แล้ว หลวงจีนไป๋อวิ๋นให้ท่านเข้าร่วมเป็นกรณีพิเศษเลยนะ ทำไมท่านต้องปฏิเสธด้วยล่ะ?”
“ถ้ามีความรู้ ลองแบ่งปันกันบ้างสิ แลกเปลี่ยนกันถึงจะพัฒนาไม่ใช่เหรอ”
………
ฟางเจิ้งยิ้มเฝื่อนในใจ ถ้าเขามีของที่เอาออกมาใช้ได้จริงๆ สักหน่อยก็จะขึ้นไปอยู่แหละ ตอนนั้นไม่ต้องให้ใครผลัก แค่อย่ารั้งไม่ให้เขาไปก็พอ ปัญหาคือไม่มีความรู้ตุนไว้เลยจะไปทำไม? น่าขายหน้าไหม?
………………
