“มีปลาจริงๆ ด้วย!” ฟางเจิ้งเห็นปลากลุ่มใหญ่ว่ายมาก็แย้มยิ้ม
“ใครเรียกพวกเรา?” ปลาตัวหนึ่งโผล่มาจากในน้ำ แล้วถามขึ้น
ฟางเจิ้งรีบตอบ “อมิตาพุทธ อาตมาเรียกพวกนายเอง”
“เรียกพวกเราทำไม?” ปลาถามอย่างตรงไปตรงมา
ฟางเจิ้งยิ้มบอก “อาตมาอยากข้ามแม่น้ำ นายว่าพวกนายส่งอาตมาไปได้ไหม?”
“นายพูดกับพวกเราอยู่เหรอ?” ปลาถามอึ้งๆ
ฟางเจิ้งตอบ “ใช่ กำลังคุยกับพวกนายอยู่”
“ถ้าอย่างนั้นนายต้องการอะไร?” ปลาถาม
“อาตมาอยากข้ามฟาก อยากให้พวกนายส่งอาตมาข้ามแม่น้ำ” ฟางเจิ้งตอบด้วยความอดทน
“นายพูดกับใคร?” ปลาถามด้วยความอดทนยิ่งกว่า
“กับนายไง” ฟางเจิ้งตอบกลับ
“นายเรียกฉันทำไม? บอกมาสิ” ปลาถามด้วยท่าทีว่าฉันจริงจังมาก
“อาตมาอยากข้ามฟาก อยากให้พวกนายส่งอาตมาข้ามแม่น้ำ” ฟางเจิ้งอธิบาย
“นี่นายกำลังพูดกับใคร?” ปลาถามด้วยความจริงจังมากกว่า
ฟางเจิ้ง “￥%￥#&apap…”
ฟางเจิ้งจ้องปลาตรงหน้าเขม็ง เขาสาบานว่าถ้าไม่ใช่นักบวช เขาจะจับเจ้านี่ขึ้นมา นึ่งแล้วทอดในน้ำมัน! เจ้านี่มันกวนเขาชัดๆ!
ตอนนี้เองปลาตัวเล็กว่ายเข้ามา “แม่ กำลังคุยอะไรกันเหรอ?”
“ฉันเปล่าพูดนะ เมื่อกี้ใครพูด?” ปลาตอบ
“อะไรนะ?” ปลาตัวเล็กถามงงๆ
ฟางเจิ้งเห็นดังนั้นพลันนึกถึงปัญหาข้อหนึ่ง ผู้เชี่ยวชาญเคยบอกว่าปลามีความทรงจำแค่เจ็ดวินาที!
‘เจ็ดวิ…เจ็ดวิแม่เอ็งสิ! ปลานี่มีความทรงจำไม่ถึงสามวิด้วยซ้ำ!’ ฟางเจิ้งด่าอยู่ในใจ เจอกับปลาความทรงจำสั้นทุเรศแบบนี้ เขาเลยล้มเลิกค
