วามคิดจะให้พวกเธอพาเขาข้ามฟากไป ไม่อย่างนั้นต่อให้เจ้าพวกนี้รับปาก ไม่แน่ว่าอาจจะลืมระหว่างทาง จากนั้นแยกย้ายกัน ส่วนเขาอนาถา
ดังนั้นฟางเจิ้งเลยโบกมือ “ไม่มีอะไร ทุกคนแยกย้ายกันไปเถอะ”
“เขากำลังพูดกับเราเหรอ?” แม่ปลาถามลูกปลา
ลูกปลาส่ายหน้า “ป่วยรึเปล่า…ไปเถอะๆ…”
กลุ่มปลาแยกย้ายกันไปหมด
ฟางเจิ้งได้ยินดังนั้นก็ยิ้มเฝื่อนในใจ…เขาป่วยเหรอ? ถ้าเขาไม่ใช่นักบวช จะลงน้ำไปต่อยปลาแล้ว!
พอหวังกับปลาไม่ได้ ฟางเจิ้งเงยหน้ามองฟ้า ควรทำยังไงดี? นี่คือปัญหา
ตู้เหล่าอีกฟากเห็นฟางเจิ้งยืนขึ้น กลุ่มปลาก็แยกย้ายกันไปเลยขมวดคิ้ว เพียงนั่งยองลงพูดไม่กี่ประโยคปลาก็มารวมกัน พอยืนขึ้นปลาแยกย้าย…นี่ถ้าเป็นในบึงเขาเชื่อ แต่แม่น้ำขาวเป็นป่าธรรมชาติ เขาโตมาจนป่านนี้ไม่เคยเห็นมีใครมีความสามารถแบบนี้มาก่อน!
‘น่าจะเป็นเรื่องบังเอิญ…’ ตู้เหล่าพึมพำในใจ
บนริมผามองภูมิลำเนา อู้หมิงอยู่ไกลมาก มองเห็นฝูงปลาไม่ชัด เห็นเพียงฟางเจิ้งนั่งยองและลุกขึ้น ทำท่าทางลึกลับ เห็นว่าฟางเจิ้งหมดหนทางเขาก็ดีใจอยู่ภายใน หัวเราะเสียงดัง เดินไปนั่งยังตำแหน่งของวัดตนเอง ขอแค่ฟางเจิ้งข้ามแม่น้ำมาไม่ได้ ก็ไม่ต้องกังวลที่เหลือแล้ว
ชั่วขณะที่ฟางเจิ้งใกล้จะหมดหนทางนั้น
ระบบกล่าวขึ้น “ขอชี้แนะอย่างเป็นมิตร เรื่องที่นายไล่โจรไปได้รับการประเมินระดับดีจากระบบ ประกอบกับก่อนหน้านี้นายช่วยหลู่ซวงซวงให้มีความมั่นใจในการใช้ชีวิตต่อก็ได้รับการประเมินร
