?”
“เจ้าอาวาส หลักๆ มาหมดแล้วครับ แต่ฟางเจิ้งจากวัดเอกดรรชนียังไม่มา ไม่รู้ว่าไม่มาหรือล่าช้า” สามเณรตอบเสียงเบา
“ฟางเจิ้งจากวัดเอกดรรชนี?” หลวงจีนไป๋อวิ๋นขมวดคิ้วสีขาวน้อยๆ เหมือนกำลังนึกอยู่ว่าวัดไหน…
“ศิษย์พี่ วัดเอกดรรชนีที่เมื่อหลายวันก่อนออกข่าวกันโด่งดังไงครับ ได้ยินว่าอักษรของฟางเจิ้งไม่เลวเลย ชนะนักเขียนพู่กันจีนด้วย อีกอย่างเร็วๆ นี้ก็มีคนไปจุดธูปเล็กน้อย ดังนั้นพวกเราเลยส่งบัตรเชิญให้เขามาด้วย” หลวงจีนสูงอายุข้างๆ เอ่ยเบาๆ
“อาตมานึกออกแล้ว เจ้าอาวาสวัดนั้นยังเด็ก คงทำให้เขาลำบากแล้ว ในเมื่อยังไม่มาทุกคนก็รอหน่อยแล้วกัน” หลวงจีนไป๋อวิ๋นพูดเบาๆ จากนั้นทุกคนนั่งลง
อู้หมิงมองหลวงจีนไป๋อวิ๋นแวบหนึ่งแล้วเข้าไปใกล้ ได้ยินหลายคนคุยกันเรื่องฟางเจิ้ง ไม่เพียงแต่ไม่โกรธ แถมยังให้ทุกคนรอฟางเจิ้งอีก! เขาไม่พอใจแล้ว! ตอนนั้นวัดผาแดงไม่เห็นได้รับการปฏิบัติแบบนี้เลย! แต่เขาลืมไปว่าหลวงจีนหงเหยียนจากวัดผาแดงมาเป็นกลุ่มแรกสุดทุกครั้ง เคยสายตั้งแต่เมื่อไรกัน? อีกอย่างก็ไม่มีใครกลั่นแกล้งอะไรพวกเขาด้วย!
………………………………………..
[1] ไม้ขักขระ คือไม้เท้าทองเหลืองหนึ่งในสิบแปดเครื่องใช้ของภิกษุ เวลาบิณฑบาตจะถือบาตรด้วยมือซ้าย ถือขักขระด้วยมือขวา ห่วงด้านบนไม้เท้ามีอยู่ 3 แบบใหญ่ สี่ห่วงหมายถึงอริยสัจ 4 หกห่วงหมายถึงภพภูมิทั้ง 6 สิบสองห่วงหมายถึงเหตุปัจจัย 12
[1] ไม้ขักขระ คือไม้เท้าทองเหลืองหนึ่งในสิ
