มีจุดที่ดีที่สุดคือเรียบง่าย แต่จะต้องถูกรังเกียจอย่างแน่นอน!
ฟางเจิ้งมองยังไงก็เหมือนรองเท้าฟางพังๆ ที่โยนไว้ข้างร้านซ่อมรองเท้าตรงปากทางเข้าห้างในตำบลเล็กตรงตีนเขา อย่าว่าแต่คู่ละสิบหยวนเลย คู่ละสองหยวนยังต้องดูอารมณ์คนซื้อ มองไม่ออกเลยว่ามีตรงไหนที่โดดเด่นบ้าง
“ติ๊ง! รองเท้าพุทธมีชื่อว่าข้ามฟาก สวมแล้วเหยียบน้ำไม่จม ไม่ติดไฟ เหยียบโคลนไม่จม ไม่ปนเปื้อนสิ่งชั่วร้ายอัปมงคล ไม่เปื้อนฝุ่น ไม่มีกลิ่นด้วย”
“กันเท้าเหม็นด้วยเหรอ? เอ่อ…เหยียบน้ำไม่จม?” ฟางเจิ้งเข้าใจทันที รองเท้านี่เจ๋ง! แก้ปัญหาได้แล้ว!
ฟางเจิ้งถามในทันใด “ระบบ นายมั่นใจนะว่ารองเท้านี่เหยียบน้ำไม่จมจริงๆ?”
“สินค้าจากระบบไม่มีลวงหลอกแน่นอน ของแท้สมราคา” ระบบตอบ
“ถ้าอย่างนั้นไม่เปื้อนฝุ่น ไม่มีกลิ่น ก็หมายความว่าไม่ต้องซักใช่ไหม? รักษาเท้าเหม็นโดยเฉพาะแถมไม่ต้องซักอย่างนั้นเหรอ?” ฟางเจิ้งถามหยอกเย้าโดยไม่คิด
“ใช่”
“รองเท้าดี!” ฟางเจิ้งเปลี่ยนคำวิจารณ์ทันที มองแม่น้ำขาวตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม กับอีแค่แม่น้ำเล็กๆ คิดจะขวางหลวงพี่ฟางเจิ้งได้อย่างนั้นเหรอ? วันนี้เขาจะแสดงละคร!
ฟางเจิ้งยิ้มเบิกบานใจ สุดท้ายเงยหน้าหัวเราะเสียงดัง
ตู้เหล่ากับหงเสียงอีกฟากมองหน้ากัน จากนั้นส่ายหน้า “หลวงจีนนี่บ้าจริงๆ”
ขณะเดียวกันบนเขา
หลวงพี่คลุมกาสาวะตัวใหญ่ ในมือถือไม้ขักขระ[1] เดิมตามทุกคนไปยังริมผามองภูมิลำเนา ถามสามเณรรูปหนึ่งเบาๆ “มาหมดแล้วรึ
