ป็นปัญญาอีก…
จูหลินได้ยินก็ดีใจ เรียกฟางเจิ้งให้เดินออกไปนอกสถานีรถ แล้วเรียกรถแท็กซี่มา
ฟางเจิ้งงง ถามไปว่า “โยม นี่…”
“ไม่เป็นไร ฉันเป็นคนพื้นที่! อืมๆ?!” จูหลินยักคิ้วด้วยท่าทางขบขัน เหมือนกับปีศาจที่ใช้อุบายหลอกพระถังซัมจั๋งเข้าไปในถ้ำหลายส่วน
ฟางเจิ้งยิ้มแห้ง กล่าวในใจ ‘เธอเป็นผู้หญิงยังไม่กลัว ฉันจะกลัวอะไร? สถานการณ์แปลกๆ ต้องรีบชิ่งแล้ว’
คิดได้ดังนั้นฟางเจิ้งเข้าไปนั่ง เป็นครั้งแรกเลยที่นั่งแท็กซี่ ความรู้สึกแรกคือเบาะนั่งนุ่มมาก พิงหลังก็สบายสุดๆ แต่คุณภาพอากาศแย่เล็กน้อย…
รถแท็กซี่ขับไปท่าเรือเมฆาขาว ทว่าตอนที่มาถึงปากทางเข้าหมู่บ้านเมฆาขาวข้างๆ ท่าเรือ จูหลินพลันร้องขึ้น “จอด จอด จอด!”
หลังจากรถจอด จูหลินจ่ายเงิน จากนั้นเปิดประตูรถพุ่งลงไป
ฟางเจิ้งลงรถตามด้วยสีหน้าสงสัย หางตาเห็นแบงก์สีแดงสองใบในมือคนขับแท็กซี่! เจ้านี่นี่ นั่งแปบเดียวสองร้อยหยวนเลยเหรอ? ฟางเจิ้งแอบดุนลิ้น ทั้งยังสาบานว่าจากนี้จะไม่นั่งแท็กซี่อีก เว้นแต่จะมีคนออกเงินให้! แพงเกินไปแล้ว!
“แม่! มายังไงเนี่ย?” จูหลินลงรถก็เห็นตรงว่าทางเข้าหมู่บ้านมีผู้หญิงยืนอยู่คนหนึ่ง จึงตะโกนพลางวิ่งเข้าไป
ฟางเจิ้งช่วยจูหลินถือสัมภาระเดินตามไป
“แม่มีลางสังหรณ์ว่าลูกสาวแม่จะกลับบ้าน เลยมารอที่ทางเข้าหมู่บ้าน ไม่นึกเลยว่าลางสังหรณ์จะแม่นจริงๆ! ฮ่าๆ กลับมาก็ดี แล้วท่านนี้ใคร?” ผู้หญิงคนนี้สวมเสื้อผ้าเรียบง่าย เส้นผมสีขาวดอกเ
