ะโดด ดีที่รู้สึกตัวเร็ว จึงตะโกนคำพูดที่อยู่ตรงริมฝีปากในใจแทน ‘นี่มันห่าอะไรวะเนี่ย’
คนผอมสูงส่งมีดปอกแตงโมให้หูจื่อ หูจื่อจึงชี้ฟางเจิ้งอีกครั้งพร้อมพูดเหี้ยมๆ “แน่จริงแกก็บีบให้เป็นขนมหมาฮวาอีกสิ!”
สิ้นเสียง ดวงตาพร่าเลือน มีดไปอยู่ในมือเณรตรงหน้าแล้ว จากนั้นเณรยิ้ม ออกแรงสองมือบีบ!
เอี๊ยด เสียงโลหะบิดเบี้ยวดังขึ้น จากนั้นมีดปอกแตงโมกลายเป็นขนมหมาฮวา ก่อนเณรจะยัดใส่มือหูจื่ออีกครั้ง ยิ้มน้อยๆ “โยม ยังต้องการอะไรอีกไหม? หรืออยากได้เป็นเงื่อนผีเสื้อ?”
“คนขับรถ! จอดรถ! ฉันจะลง!”
“ร้องอะไรวะ จะมาลงรถอะไรในป่าเขาแบบนี้?”
“จอด จอด! ฉันจะลง! ถ้าไม่จอด ฉันจะใช้ขนมหมาฮวานี่แทงแกให้ตาย!”
“เอี๊ยด…”
รถโดยสารทางไกลจอดข้างทาง จากนั้นชายสามคนวิ่งลงรถไปอย่างคลุ้มคลั่ง วิ่งมั่วซั่วไปในทุ่งนากลางหิมะ ราวกับเป็นวัยหนุ่มสาวที่ผ่านไป
คนขับรถเพิ่งได้สติกลับมา ขนมหมาฮวาแทงคนตายได้ด้วยเหรอ? ไอ้พวกนี้ล้อเล่นกันรึไง?
ฟางเจิ้งเห็นดังนั้นก็ยิ้มเล็กน้อย พิงข้างหน้าต่าง หรี่ตาลงงีบไป ส่วนการเปลี่ยนใจโจรพวกนั้น? เขาก็คิดอยู่เหมือนกัน แต่สถานการณ์ตอนนี้ไม่เหมาะ การดึงพวกเข้าเข้าฝันแล้วรถโยกเยก มันยากจะรับประกันความปลอดภัยให้ได้…เลยได้แต่ทำแบบนี้
แต่ทุกคนไม่มีใครรู้ เด็กสาวข้างๆ ลืมตาเล็กน้อยแล้ว จากนั้นถอนหายใจยาวโล่งอก…ที่แท้จูหลินไม่ได้หลับ แต่ตกใจไม่กล้าขยับ คิดว่าจะมีคนมาฮีโร่มาช่วยหญิงงามหรือไม่ก็ยอมให้ปล
