ตวัดตรงหน้าฟางเจิ้ง
ในมุมมองชายร่างกำยำ ปกติถ้าเรื่องเป็นแบบนี้ ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นชายโหดหรือไม่ก็ควรจะหันหน้าไปอย่างว่าง่าย ชื่อฟังทำตาม โดยเฉพาะเณรขาวอ่อนเยาว์แบบนี้ ไม่ควรจะกล้าขัดขืนหรือสร้างปัญหาสิ
ทว่ามือขาวสะอาดยื่นออกมา จากนั้นคว้าคมมีดปลายแหลมภายใต้สายตาตะลึงงันของเขา!
“แกจะทำอะไร?!” ชายร่างกำยำถามไปโดยจิตใต้สำนึก
“อมิตาพุทธ ไม่มีอะไร มีดนี่ไม่สวย เลยจะช่วยเปลี่ยนรูปให้” ฟางเจิ้งออกแรงบีบเล็กน้อย…
“ปล่อยมือ! ถ้าไม่ปล่อยฉันจะแทงแกให้ตาย!” ชายร่างกำยำถลึงตามองด้วยความโมโห พูดข่มขู่เสียงเบา
ฟางเจิ้งยิ้มเล็กน้อย “อมิตาพุทธ”
ฟางเจิ้งคลายมือออกเบาๆ ชายร่างกำยำตาค้าง มีดปลายแหลมที่ซื้อมาจากอินเทอร์เน็ต เป็นงานฝีมือดั้งเดิมยี่สิบห้าแขนง หลอมขึ้นมาจากเหล็กดั้งเดิม มีมูลค่าสูงมากกลับกลายเป็นขนมหมาฮวา[1]แล้ว!
“นะ…นี่…” ชายร่างกำยำมองหลวงจีนที่ยังคงหัวเราะ พูดไม่ออก ริมฝีปากสั่นไหว
“หูจื่อแกทำอะไรอยู่? เร็วๆ สิ” คนร่างผอมสูงอีกคนข้างๆ พูดเบาๆ โดยไม่หันมามอง
หูจื่อตอบกลับเศร้าๆ “เอามีดนายมาให้ฉันลองหน่อย”
“หมายความว่าไง? นายก็เอามาไม่ใช่เหรอ? พวกเราเป็นโจรนะ แค่ขู่ให้กลัวก็พอแล้ว นายจะแทงคนจริงๆ รึไง…” คนผอมสูงกดเสียงเบาลงพูดข้างหูหูจื่อ
“ฉันเอามา แต่ฉันสงสัยว่าจะเป็นมีดปลอม ไอ้พ่อค้าหน้าเลือดนั่นให้มีดปอกแตงโมฉันมา…” หูจื่อพูดจบก็ยัดมีดขนมหมาฮวาให้คนผอมสูง
คนผอมสูงรับไปดูก็ตกใจจนแทบกร
