สัตว์เทวะในตำนานตัวอื่นๆ ก็อาจปรากฏตัวขึ้นเช่นกัน
แม้ว่าเจียงฉางเซิงจะไม่ได้ร่วมสนทนาด้วย แต่เขาก็ตั้งตารอคอยอยู่ในใจ เพราะเมื่อพวกมันปรากฏตัวก็จะช่วยเสริมความแข็งแกร่งให้แก่คัมภีร์ภูผาสมุทร
ณ คฤหาสน์แห่งหนึ่งในเมืองหลวง
นักพรตเฮอยวนและนักพรตเฮอหงกำลังดื่มชา นักพรตเฮอหงกล่าวอย่างจนใจว่า
“ศิษย์พี่ พวกเรารอมาสามสิบสองปีแล้ว ยังต้องรอต่อไปอีกหรือไม่ แม้แต่ท่านอาจารย์ก็ยังเสียไปแล้ว”
เมื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้ น้ำเสียงของนักพรตเฮอหงก็หดหู่หนักหนา
พวกเขาก็คือนักพรตสองคนที่เดินทางมาจากเกาะเผิงไหล [1] น้อยก่อนหน้านี้ ด้วยต้องการเชิญเจียงฉางเซิงไปช่วยไขความลับโบราณที่เกาะเผิงไหลน้อย
หลังจากถูกเจียงฉางเซิงปฏิเสธ พวกเขาก็อยู่ที่เมืองหลวงเรื่อยมา การรอคอยนี้กินเวลานานถึงสามสิบสองปี
แม้พวกเขาไม่ใช่คนธรรมดาเพราะสามารถอาศัยพลังยุทธ์ยืดอายุขัยได้ แต่ก็เริ่มจะรอต่อไปไม่ไหวแล้ว
นักพรตเฮอยวนกล่าวว่า
“เช่นนั้นเจ้ามีแผนดีๆ ที่จะโน้มน้าวมรรคาจารย์หรือไม่เล่า พวกเราไม่อาจกลับไปทั้งเช่นนี้”
นักพรตเฮอหงนิ่งเงียบไปทันใด
ภายในเรือนตกอยู่ในความเงียบงัน
นักพรตเฮอยวนจิบชาไปพลาง มองต้นไม้เก่าแก่ที่อยู่ข้างๆ ไปพลาง มองใบไม้สีเหลืองที่ร่วงหล่นลงมาทีละใบ ดวงตาของเขาสงบนิ่งเหลือประมาณ
นักพรตเฮอหงกัดฟันและกล่าวว่า
“ข้าจะไปอารามมังกรผงาดอีกครั้ง!”
พอพูดจบ เขาก็ลุกขึ้นและผลุนผลันออกไป
นักพรตเฮอยวนไม่ได้ขวางเขาไว้ จวบจนเขาอ
