อกจากคฤหาสน์นักพรตเฮอยวนก็พูดกับตัวเองว่า
“ท่านอาจารย์ ข้าคล้ายจะเข้าใจความหมายของท่านแล้ว เผ่าปีศาจรุกราน วิหคทมิฬปรากฏตัว ใต้หล้าแห่งนี้กำลังจะเปลี่ยนไป สิ่งที่เรียกว่าความลับโบราณคือการชี้ทางให้พวกเราหามรรคาจารย์ให้พบ…”
ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง
นักพรตเฮอหงเดินอย่างระมัดระวังเข้าไปในเรือนพักของเจียงฉางเซิงโดยมีหยางโจวนำทางมา
ไป๋ฉีสังเกตมองเขาแล้วบอกว่า
“ก่อนนี้ท่านเคยมาที่นี่?”
เยี่ยสวินตี๋กระเซ้าว่า
“นี่ไม่ใช่ผู้สูงส่งจากเกาะเผิงไหลน้อยหรอกหรือ เหตุใดจึงมาอีกแล้ว เกาะเผิงไหลน้อยยังอยู่ดีหรือไม่”
นักพรตเฮอหงกล่าวอย่างขัดเขินว่า
“ไม่ขอปิดบัง ข้ารออยู่ในเมืองหลวงเรื่อยมาและรอสามสิบสองปีแล้ว”
เขาเดินไปข้างหน้าสองสามก้าวและมาโค้งตัวลงคำนับตรงหน้าเจียงฉางเซิง
เจียงฉางเซิงลืมตาขึ้นและกล่าวว่า
“เหตุใดพวกเจ้าจึงต้องดึงดันเช่นนี้”
เหตุที่เขายอมพบนักพรตเฮอหงก็เพราะว่าเจ้าหมอนี่และศิษย์พี่ของเขารอมานานหลายปีแล้ว จนเขาไม่รู้ว่าควรประเมินค่าความแน่วแน่นี้เช่นใดดี
เขาเพิ่งพยากรณ์ความแข็งแกร่งของเกาะเผิงไหลน้อยและพบว่าไม่พบพลังนี้แล้ว
นี่หมายความว่าอย่างไร
หมายความว่าเกาะเผิงไหลน้อยไม่มีอยู่อีกแล้ว เหลือเพียงนักพรตเฮอหงและนักพรตเฮอยวนเท่านั้น
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เจียงฉางเซิงก็คอยสอดส่องพวกเขาเป็นครั้งคราวเพื่อให้แน่ใจว่าพวกเขาไม่มีเจตนาร้าย
ซึ่งความจริงแล้วพวกเขาแค่ต้องการเชิญเจียงฉางเซิงไปที่เกาะเผิ
