ทว่าฟางเจิ้งก็ยังสงสัยหนักมากว่าพ่อแม่เด็กนี่คงไม่สบายใจ กลัวว่าลูกจะถูกแกล้ง เลยให้พกประทัดมาทั้งตัว!
ในหมู่บ้าน พวกเด็กๆ จะโยนประทัดใส่กันสร้างความตกใจเป็นเรื่องปกติ แต่ในตัวเจ้าเด็กนี่มันอาวุธสังหารชัดๆ!
“เหมิงเหมิง ขอบคุณนะ พี่ใหญ่อยากได้สองกล่องนี่ มา พี่ใหญ่ให้เงินร้อยหยวน นายเอาไปซื้อของกินเถอะ อีกอย่างนะ ซื้อประทัดโยนมาให้พี่อีกหน่อยด้วย” ฟางเจิ้งไม่มีทางเอาของเด็กนี่ฟรีๆ ดึงเปียเขาแกะของเด็กนี่แล้วยัดเงินให้ไปร้อยหยวน
ยัดเสร็จ ฟางเจิ้งก็ได้ยินเสียงเตือนจากระบบ “ติ๊ง ขอเตือนอย่างเป็นมิตร เงินในตัวนายส่วนใหญ่เป็นเงินบริจาคจุดธูป เงินนี่ซื้อของทางโลกไม่ได้ รวมถึงให้คนอื่นไปซื้อของให้นายไม่ได้ด้วย แต่นายมีทุนเดินอยู่เล็กน้อย สองร้อยสามสิบหกหยวนห้าเหมาพอดี! ตอนนี้ให้เหมิงเหมิงไปร้อยหยวน นายใช้เงินนี่ซื้อของทางโลกได้ เหลือเงินหนึ่งร้อยสามสิบหกหยวนห้าเหมา
ฟางเจิ้งได้ยินดังนั้นก็อึ้งไป มองแบงก์ร้อยหยวนในมือเหมิงเหมิงด้วยความปวดใจ! เขาดีใจเลยลืมกฎไป เดี๋ยวเดียวเงินเหลือครึ่งหนึ่ง…
แต่ให้ก็ให้ไปแล้ว เขาจะพูดอะไรได้อีก? ถึงยังไงเขาก็ไม่มีค่าใช้จ่าย ให้ก็ให้ไปเถอะ เอากลับมาไม่ได้แล้วนี่? เขาก็มีศักดิ์ศรีเหมือนกัน…
เหมิงเหมิงยิ้มเบิกบานใจ “ขอบคุณพี่ใหญ่ฟางเจิ้ง พี่รอหนูเดี๋ยวนะ…”
เหมิงเหมิงพูดจบก็วิ่งไป
ฟางเจิ้งมองเงาแผ่นหลังที่มีความสุขของเด็กน้อยพลางยิ้มอย่างรู้ใจ นี่คือช่วงเวลาของหม
