ู่บ้าน บรรยากาศมีแต่ความสุข!
ฟางเจิ้งจุดไฟบนถนนต่อ ไม่นานเหมิงเหมิงกลับมา หิ้วถุงผ้าสีแดงมาด้วย ก่อนชูขึ้นสูง “พี่ใหญ่ ดูสิ หนูซื้อมาเยอะเลยพอไหม?”
ฟางเจิ้งมองแวบหนึ่ง เจ้านี่เอามาถุงเดียวจริงๆ! แม้จะปวดใจจนแทบจะหลั่งเลือด แต่เขาก็ยังตามน้ำไป ตนเสแสร้งไปแล้ว ต้องซ่อนน้ำตาเสแสร้งให้จบ เป็นตายยังไงจะแสดงสีหน้าปวดใจไม่ได้! ดังนั้นจึงยิ้มกล่าว “พอสิ ใช้เป็นกองทัพประทัดได้เลย ขอบคุณนะเหมิงเหมิง เงินที่เหลือเธอเอาไปเลย”
“ขอบคุณพี่ใหญ่ฟางเจิ้ง!” เหมิงเหมิงโบกเงินห้าสิบหยวนที่เหลือในมืออย่างเบิกบานใจ กระโดดโลดเต้นวิ่งไป ฟางเจิ้งมองปู่เหมาสีเขียว[1]ลอยจากไป จิตใจซับซ้อนเป็นพิเศษ…
กระรอกน้อยเข้ามาใกล้ มองฟางเจิ้งด้วยความสงสัย
ฟางเจิ้งหยิบประทัดมาปาบนพื้นพร้อมกัน ส่งเสียงดังปัง “เข้าใจไหม? ถ้าเอาเจ้านี่ปาใส่พื้นแข็งๆ จะเกิดเสียง อีกเดี๋ยวพวกนาย…บราๆๆ”
ตอนนี้เองฟางเจิ้งเปลี่ยนจากหลวงจีนเป็นราชาปีศาจชั้นยอดแล้ว…
แต่พวกปีศาจน้อยที่อยู่ไกลๆ เหล่านั้นไม่รู้เลยว่าราชาปีศาจจะจัดการพวกเขา…
“พวกเด็กเวร หยุดเดี๋ยวนี้!” หวังโอ้วกุ้ยตะโกนด้วยความโมโหไม่หยุด
กลุ่มเด็กร้องเสียงดังวิ่งหนีไป…
หวังโอ้วกุ้ยเห็นดังนั้นก็จนปัญญา รีบปลอบแม่หมูแก่ที่ร้องด้วยความตกใจในบ้านตน ขณะจะออกไปคิดบัญชีกับพวกเด็กซนก็เห็นเด็กพวกนี้วิ่งกลับมาพร้อมกับควันตลอดทาง!
“อาหวังช่วยด้วย! มีกระรอกไล่ล่าพวกเรา โหดมากด้วย!” หลิวลุ่ยวิ่งไป
