ป้ายนี้ต่างกับป้ายที่เพิ่งหายไป นี่คือป้ายวัดตอนแรกที่เบี้ยวๆ พังๆ!
“ระบบ ฉันคิดว่านายทิ้งมันไปแล้วซะอีก…” ฟางเจิ้งถามด้วยความซาบซึ้งใจ
“ในป้ายนี้รวมบุญกุศลครั้งใหญ่ไว้ และยังมีข้อผูกมัดของคน ดังนั้นเลยเก็บไว้ให้นาย ถ้านายไม่ได้เรื่องฉันจะคืนให้นาย นายจะกลับไปจุดเริ่มต้น ถ้านายผ่านการฝึกจิตใจก็จะคืนให้นายเหมือนกัน” ระบบกล่าว
“ขอบคุณ” ฟางเจิ้งขอบคุณระบบเป็นครั้งแรก หลังสวดไปบทหนึ่งแล้วก็แขวนป้ายนี้ไว้บนผนังห้องอย่างระมัดระวัง นี่คือป้ายที่หลวงจีนหนึ่งนิ้วสร้างด้วยมือตัวเอง ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไรฟางเจิ้งก็พบว่าเขาคิดถึงหลวงจีนหนึ่งนิ้วมากขึ้นเท่านั้น วัดสร้างใหม่อยู่เรื่อยๆ ของในอดีตลดน้อยลง ในใจย่อมไม่เป็นสุขยิ่ง
ตอนนี้แขวนป้ายไว้ในห้องแล้ว ฟางเจิ้งเกิดความรู้สึกเหมือนหลวงจีนหนึ่งนิ้วอยู่กับเขา อารมณ์ดีขึ้นเยอะ ตอนนี้เองมีเสียงตะโกนดังแว่วมาจากข้างนอก
ฟางเจิ้งออกไปดู เดินไปหน้าวัดก็อึ้งไปโดยพลัน เห็นพวกเฉินจิน เฉินหลง ซูหงถือถุงเล็กถุงใหญ่ยืนอยู่หน้าประตูวัด พอเห็นเขาก็ยิ้มเบิกบาน ยิ้มจนฟางเจิ้งขนลุกเล็กน้อย”
“หลวงพี่ฟางเจิ้ง ขอบคุณนะ!” พอเห็นฟางเจิ้งซูหงก็ร้องไห้ วิ่งเข้ามาคุกเข่าบนพื้น ซูหงเป็นคนสมัยเก่า แม้จะเรียนหนังสือไปได้ไม่กี่ปี แต่กลับรู้จักทดแทนบุญคุณคน ฟางเจิ้งช่วยชีวิตครอบครัวตนไว้ จึงแค่อยากขอบคุณจากใจจริงเท่านั้น ทว่าเธอไม่รู้จะทำยังไง การคุกเข่าเป็นการกระทำโดยจิตใต้ส
