้าอย่างนั้นเขาคงเป็นตาแก่เลอะเลือนที่แยกแยะถูกผิดอะไรไม่ได้จริงๆ!
นี่ถึงได้มีคำพูดอย่างตอนนี้
ถึงเฉินหลงจะตำหนิเฉินจินอยู่เล็กน้อยที่ตอนอยู่ตีนเขาอีกอย่าง บนเขาเปลี่ยนไปอีกอย่างก็ตาม แต่พอเห็นว่าในที่สุดพ่อตนตาสว่างสักทีก็ดีใจมากกว่า
ซูหงกล่าว “เอาละๆๆ เรื่องผ่านไปแล้ว หลวงพี่ฟางเจิ้ง เอ่อ…ข้าวของบ้านอาถูกเผาไปหมดแล้ว เลยเอาของดีๆ มาให้แกไม่ได้ พวกเราก็เลยรีบไปซื้อของมาให้น่ะ เป็นสินน้ำใจช่วยรับไว้เถอะนะ” ซูหงพูดจบ เฉินหลงรีบส่งถุงผักสดกับของจำเป็นในชีวิตต่างๆ ให้ฟางเจิ้ง
……………………
