่างไม่เข้าใจ
เฉินจินถลึงตามอง “ถ้าแกมือว่างนักก็ขึ้นเขาไปหาผู้มีบุญคุณสิ? แกจะเอาหน้าไหม?! ถ้าไม่เอาพ่อเอาเอง!”
พวกเฉินหลง ซูหงต่างหัวเราะ…
ลูกชายเฉินหลงวิ่งเข้ามาร้องเรียก “ผมอยากกินลูกอม!”
………………..
บนเขา ฟางเจิ้งกลับไม่ดีใจ! ไม่ดีใจเอามากๆ!
“ระบบนายพูดอีกครั้งซิ! จับรางวัลกี่ครั้ง?” ฟางเจิ้งร้องด้วยสีหน้าเศร้าโศก!
“หนึ่งครั้ง! นายถามมาไม่ต่ำกว่ายี่สิบครั้งแล้วนะ ต่อให้นายถามเป็นร้อยครั้งฉันก็ไม่เปลี่ยนคำตอบ! หนึ่งครั้งก็คือหนึ่งครั้ง!” ระบบตอบ
“ฉัน…” ฟางเจิ้งอยากด่าคนอีกแล้ว แต่ก็อดกลั้นไว้ หนึ่งวันด่าได้ครั้งเดียว จะต้องใช้ยามจำเป็นเท่านั้นจะสิ้นเปลืองไม่ได้ ฟางเจิ้งชี้ฟ้าพร้อมเอ่ยขึ้น “ถ้าไม่ใช่ว่านายไม่มีร่างจริงล่ะก็ ฉันจะสอนนายให้เป็นคนทุกๆ นาทีเลย! ให้นายเข้าใจ ในสมัยโบราณมีหลู่จื้อเซิน[1]ถอนต้นหลิว แต่สมัยนี้ฉันจะคืนสนองหัวระบบ!”
“จะจับรางวัลไหม? ไม่จับฉันจะไปแล้ว”
“จับสิ! ทำไมจะไม่จับ? แต่นายติดค้างคำอธิบายที่สมเหตุผลกับฉันนะ! ถ้านายไม่อธิบายฉันไม่ยอม! ฉันช่วยสี่ชีวิต แต่ได้จับครั้งเดียว? ไหนบอกหนึ่งคนหนึ่งครั้งไง? พูดความจริงมาเถอะ นายหักสามครั้งนั้นไปกินเองใช่ไหม? ฉันแลกมาอย่างสุดชีวิต แต่นายกินไปใช่ไหม? ก้นฉันยังเจ็บอยู่เลย…” ฟางเจิ้งร้องโวยวาย
ระบบตอบ “คำอธิบายสมเหตุผล? ได้ ครั้งนี้นายช่วยไว้สี่คน เป็นบุญกุศลยิ่งใหญ่จริงๆ ถ้าครอบครัวเฉินจินตายไปในทะเลเพลิง เฉินจินอาจจ
