“ระบบ จีวรขาวจันทร์ปกป้องฉันให้ไม่ตายได้จริงๆ ใช่ไหม?” ฟางเจิ้งถามระบบ
ระบบตอบ “กันน้ำกันไฟ ดาบปืนไม่เข้า แค่ไม่ถอดจีวร ตามหลักแล้วบนโลกนี้ไม่มีอะไรฆ่านายได้”
“ถ้าฉันกระโดดลงไปล่ะ?” ฟางเจิ้งมองข้างล่างที่มีเมฆหมอกโอบล้อมพลางถาม
“ไม่ตาย แต่ก็เจ็บมาก อีกอย่างนายลงเขาไม่ได้!” ระบบว่า
“อย่าพูดไร้สาระ ฉันจะลงเขา! ช่วยคนน่ะรู้จักไหม? ฉันจะไปช่วยคน!” ฟางเจิ้งได้ยินเสียงร้องจากปลายสาย โดยเฉพาะเสียงร้องไห้ของเด็กก็ร้อนใจดั่งไฟรนก้น จึงตะโกนออกมา ดีที่แถวนี้ไม่มีคน ไม่ว่าหญิงหรือชายก็ลงเขาไปหมดแล้ว
ฟางเจิ้งเพิ่งเริ่มด่าสายฟ้าก็ผ่าลงตรงหน้าเขา ทว่าเขาทำเหมือนมองไม่เห็น “ฉันขอถามว่าฉันลงเขาได้ไหม!”
“นายก็ลองดู!” เสียงระบบพลันเย็นเยียบขึ้น แถมยังมีความเคร่งขรึมเพิ่มมาหลายส่วน ราวกับว่าฟางเจิ้งกำลังยั่วยุเส้นตายเขา!
“แม่ช่วยด้วย หนูเจ็บ!” เสียงเด็กร้องแว่วมา
ฟางเจิ้งได้ยินดังนั้นดวงตาพลันแดงก่ำ! เขาไม่แปลกตากับอัคคีภัย ตอนนั้นที่เขาอยู่บ้านถานจวี่กั๋วก็เคยผ่านไฟไหม้ครั้งใหญ่มา ตอนนั้นพวกชาวบ้านฝ่าทะเลเพลิงเข้าไปช่วยเขาออกมา ทว่าหลายคนนั้นถูกไฟคลอกจนเข้าโรงพยาบาล ไม่มีพวกเขาก็ไม่มีฟางเจิ้งในวันนี้
ตอนนี้กลับฝั่งกัน ฟางเจิ้งไม่สนแล้วว่าคนที่อยู่ในนั้นเป็นใคร แต่จะต้องรีบช่วยคน!
ฟางเจิ้งสูดลมหายใจเข้าลึก ด่าทอไปยกใหญ่ “กฎระยำ ฉันจะช่วยคน!” ขณะเดียวกันฟางเจิ้งพุ่งออกไปปานลูกธนู กระโดดลงหน้าผาไป!
ทว่
