ูหงกับภรรยาเฉินหลงรีบเข้ามาประคองเขา ซูหงร้องขึ้น “อย่าแตะคำกลอน อย่าแตะ”
ยังเหลือคำกลอนคู่ล่างอยู่ แต่ความเร็วในการเป็นเถ้าถ่านมากขึ้นอย่างชัดเจน หลายคนจึงสิ้นหวังจริงๆ แล้ว
ซูหงด่าไปยกใหญ่ “ต้องโทษพ่อบ้าแกนั่นแหละ! ถ้าให้พวกเราขึ้นเขาไปด้วยกัน จะต้องถูกไฟคลอกอยู่แบบนี้เหรอ…ถ้าเขาไม่หูเบาไปช่วยอู้หมิงใส่ร้ายวัดเอกดรรชนี บ้านพวกเราคงไม่ถูกพระโพธิสัตว์ลงโทษ เวรกรรม…”
“จบสิ้นแล้วๆ…” เฉินหลงก็มีสีหน้าสิ้นหวังเหมือนกัน
มองคำกลอนคู่ที่กำลังจะมอดไหม้จนสิ้น…
พลันมีเสียงตะโกนดังมาจากนอกหน้าต่าง “ข้างในมีคนไหม?”
“มี! มีคน! มีคน! ช่วยด้วย!” เฉินหลง ซูหงและภรรยาเฉินหลงตะโกนไปพร้อมกัน
ต่อมาก็ได้ยินเสียงตะโกนดังมาจากข้างนอก “ถอยออกจากประตูไกลๆ หน่อย!”
…………………………
