นิดขึ้นมาก็คงเติบโตไม่ทันกาลแน่ อีกไม่กี่ร้อยปี เผ่าปีศาจก็คงรุกรานลามไปทั่วมหาสมุทรแล้ว พวกมันไม่มีทางให้เวลาจักรพรรดิยุทธ์เติบใหญ่ แต่ตอนนี้นางเข้าใจแล้ว จักพรรดิยุทธ์เติบใหญ่แล้ว เพียงแต่เขาชอบเก็บตัวจึงไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าเขาแข็งแกร่งมากเพียงใด เมื่อคิดได้เช่นนี้ แววตาที่นางมองเจียงฉางเชิงก็เปลี่ยนไปอีกหน
ไป๋ฉีเห็นบรรยากาศประหลาดพิกลก็รีบกระแอมออกมาหนึ่งที มันถามอย่างสงสัยใคร่รู้ว่า
“พวกเจ้าว่า นอกจากวิหคทมิฬแล้ว ในโลกยังมีสัตว์เทพชนิดอื่นอีกหรือไม่ สัตว์ปีศาจ สัตว์เทพ ดูท่านอกจากมนุษย์ สิ่งมีชีวิตอื่นก็ใช่ว่าจะเป็นปีศาจเสียทั้งหมด”
เยี่ยสวินตี๋พยักหน้าเอ่ยว่า
“แม้แต่เผ่าปีศาจด้วยกันก็เห็นปีศาจกินปีศาจเป็นเรื่องปกติ หากเป็นเช่นนี้เผ่ามนุษย์ก็จะมีกลยุทธ์ให้ใช้มากกว่าเดิม”
จุดนี้ไป๋ฉีเห็นด้วย มันรู้เรื่องนี้ดี นั่นจึงเป็นสาเหตุที่มันยินดีมาติดตามเผ่ามนุษย์ ในสายตามันมนุษย์หรือปีศาจก็ไม่แตกต่างอะไรกัน พวกเขาล้วนเป็นศัตรูทั้งนั้น จีอู๋จวินเอ่ยว่า
“แต่เดิมปีศาจก็เป็นคำเรียกขานที่ขอบเขตกว้างอย่างยิ่ง นั่นเป็นเพราะจอมราชันเผ่าปีศาจรุ่นแรกคิดการใหญ่ คำว่าปีศาจที่เขาบัญญัติขึ้นนี้ทำให้กองกำลังของเขาขยายใหญ่ขึ้นมาก จนเผ่ามนุษย์ไม่อาจกำจัดเผ่าปีศาจให้หมดสิ้นได้อย่างสมบูรณ์”
ทุกคนเริ่มอภิปรายกัน เจียงเจี้ยนเองก็เล่าเรื่องราวที่ได้เห็นได้ยินมาในช่วงหลายปีนี้ให้ฟังเป็นระยะ มีเพียงผิงอันที่ยั
