วไม่ใช่หรือ? เขียนเองก็ได้นี่?
ฟางเจิ้งไม่ตอบ พวกซุนก้วนอิงรู้สึกใจคอไม่ดี หรือว่าเรื่องนี้จะคว้าน้ำเหลว? ถ้าฟางเจิ้งปฏิเสธจะทำยังไง? แต่ละคนจึงมองฟางเจิ้งอย่างร้อนรนไม่เป็นสุข
โอวหยางเฟิงหวาเข้ามาใกล้ กล่าวขึ้นอย่างระมัดระวัง “หลวงพี่ ท่านคงยังไม่โกรธพวกเราอยู่ใช่ไหม? เอ่อถ้าอย่างนั้นฉันขอโทษท่านดีไหม?”
“ใช่ๆๆ พวกเราก็จะขอโทษท่านด้วย ครั้งก่อนมาก่อความวุ่นวายบนเขา ทำผิดกฎ” มีคนขานรับทันที
ฟางเจิ้งรับส่ายหน้า “อมิตพุทธ พวกโยมเข้าใจผิดแล้ว แค่อาตมาคิดไม่ถึงว่าทุกคนจะมาขออักษรก็เท่านั้นเอง ช่างเถอะ ในเมื่อมาแล้วก็เขียนให้ด้วยกันเลย” ฟางเจิ้งขบคิด ของชาวบ้านเขียน ของคนพวกนี้ก็เขียน ยังไงก็ได้! วันนี้ฉลองวันปีใหม่เล็ก ทุกคนมีความสุขก็ดีแล้ว
ทุกคนได้ยินดังนั้นพลันดีใจใหญ่!
ฟางเจิ้งไม่รู้ว่าอักษรของเขาล้ำค่าขนาดไหน แต่พวกเขารู้! อักษรดีแบบนี้ขอไม่พูดว่าหนึ่งตัวเท่าทองคำจำนวนมาก แต่หนึ่งตัวหนึ่งพันหยวนอันนี้ได้! เอาไปแปะไว้ที่บ้าน ใส่กลิ่นหอมของกระดาษเข้าไป ถ้าวันใดอักษรของฟางเจิ้งดังขึ้นมาจะทำเงินได้! ที่สำคัญคือมองจากอักษรดีๆ เหล่านี้แล้วรู้สึกสบาย ถ้าตระหนักผิวเผินจะได้รับคุณความรู้ไม่น้อย!
เดิมทีหลิวซูชิงอยู่ท้ายสุด ทิวทัศน์บนเขาเอกดรรชนีก็ไม่เลว ถ่ายภาพไปเล็กน้อยเอาไปวาดภาพ แถมยังแต่งกลอนหนึ่งบท นี่ก็เป็นประสบการณ์ที่ไม่เลวครั้งหนึ่ง ส่วนคนข้างหน้าคุยอะไรเขาไม่สนใจ
พอฟางเจิ้งมา หลิวซ
