็เขียนลงไปข้างบน แกแค่ดูและเขียนเถอะ ส่วนของใครก็มาเอาเองแล้วกัน”
ฟางเจิ้งพยักหน้า โบกพู่กัน ตวัดเป็นลายมังกร อักษรเลิศล้ำยิ่งใหญ่เต้นยิกๆ บนกระดาษราวกับมีชีวิต!
ระหว่างเขียน เหมือนมีเสียงฟ้าผ่ากับมังกรโลดแล่นดังขึ้น แต่เป็นเพียงความรู้สึกไปเอง ความจริงไม่มีผลแบบนี้
หลิวซูชิงมองอักษรไม่กี่ตัวก็ยอมจำนนจนหมดสิ้น จ้องไปไม่กล้าใจลอยอีก! อักษรดีแบบนี้ ถ้าได้เห็นน้อยลงจะถือเป็นการสูญเสียครั้งใหญ่!
ฟางเจิ้งไม่เขียนก็ไม่เป็นไร แต่เมื่อเขียนกลับมีความรู้สึกที่วางมือไม่ลง! ตั้งแต่เรียนอักษรพุทธองค์มังกรก็ไม่มีพู่กันกับหมึกพอจะเขียนบนกระดาษมาตลอด วันนี้มีพู่กันหมึกและกระดาษใช้อย่างเต็มที่เลยวางมือไม่ลงเลย!
ประกอบกับวันนี้เป็นวันปีใหม่เล็ก บนเขาคึกคักจิตใจก็สบายไปด้วย ย่อมสำราญใจกว่าเดิม โบกพู่กันใหญ่ เขียนเร็วขึ้นเรื่อยๆ อักษรก็ดีขึ้น มีความยิ่งใหญ่ทรงพลังมากขึ้น!
อีกทั้งทั่วร่างฟางเจิ้งยังแผ่เอกลักษณ์ของพุทธองค์มังกรออกมา ในความน่าเกรงขามและเคร่งขรึมกลับมีความเมตตาในใต้หล้า ไม่ว่าใครมองจะติดเชื้อกลิ่นอายของฟางเจิ้ง ไม่กล้าคิดเรื่อยเปื่อยในใจ
………………
