‘แปลก ตอนวัดเมฆาขาวสรงน้ำพระไม่เห็นคนเป็นแบบนี้เลย หรือว่าวัดเอกดรรชนีจะศักดิ์สิทธิ์จริงๆ?’ ถานหมิงพึมพำในใจ ก่อนเดินเข้าไปหยิบกระบวยขึ้นมาตักน้ำอบ รู้สึกว่ากลิ่นหอมสดชื่นโชยเข้าจมูก จิตใจทั่วร่างสั่นสะท้าน สมองตื่นขึ้นไม่น้อย
‘น้ำอบนี่มีสารอยู่บ้างแน่ๆ ทำให้กะปรี้กระเปล่า ต้องถามฟางเจิ้งแล้วว่าทำยังไง จะขอเอากลับไปด้วยหน่อย’ ถานหมิงคิดในใจ ขณะเดียวกันก็ราดน้ำอบบนพระพุทธรูป ตอนนี้เอง!
โครม!
“นะโมอมิตาพุทธ!” เสียงสวดเหมือนดังขึ้นข้างหูเขา เกิดเสียงดังโครมในความคิด ทั้งยังเหมือนเสียงฟ้าผ่า! เรื่องราวในอดีตมากมายวูบผ่านดวงตา ภาพที่ยากจนเลยถูกคนที่โรงเรียนเยาะเย้ย ภาพมารดาขอร้องโรงเรียนว่าจะจ่ายค่าเทอมล่าช้าหลายวัน ภาพที่เขาแทะหมั่นโถวอดหลับอดนอนเรียนหนังสือสมัยมหาวิทยาลัย ภาพที่เขาฝ่าพายุฝนไปส่งเอกสารให้ลูกค้า….ทุกอย่างวูบผ่านดวงตา แต่สุดท้ายภาพเหล่านี้กลายเป็นเถ้าธุลีไปท่ามกลางเสียงสวดมนต์!
ตรงส่วนลึกในใจ สิ่งที่เขาปกคลุมไว้หลายชั้นถูกขุดออกมา!
นั่นคือตอนที่ยังเป็นเด็ก ภาพที่บิดาถือไม้ฟาดเขาพลางด่าทอ ‘เป็นคนต้องเหยียบอยู่กับพื้น ไม่มีก็ขโมยอย่างนั้นเหรอ? ไร้จิตสำนึกไปขโมยเงินคนอื่นได้เหรอ? พวกเราจน แต่ปณิธานไม่จน!’
นั่นคือภาพตอนที่อาจารย์ออกเงินส่วนตัวช่วยค่าเทอมเขา ‘ครอบครัวเธอไม่ต้องมาคืนนะ แค่หวังให้เธอล้ำหน้าเหนือคนอื่น’
นั่นคือภาพหลังจากที่เขารีบไปบ้านลูกค้า แล้วลูกค้าส่งผ้าขนหน
