ูให้เขาเช็ดหัว ต้มน้ำร้อนให้
นั่นคือภาพที่เขากลับบ้าน ภรรยาช่วยเขาล้างเท้า เช็ดเท้า…
นั่นคือภาพตอนกลับบ้าน บิดามารดาผมดอกเลา!
นั่นคือข้อความที่อาจารย์ชราเขียนจดหมายฉบับสุดท้ายส่งมาให้เขาก่อนสิ้นใจ ‘ลูกเอ๋ย เงินไม่ใช่สิ่งที่สำคัญที่สุด คนต่างหากที่สำคัญ ชีวิตคนเราจะให้เงินมาเป็นภาระไม่ได้…’
ปึก!
ถานหมิงพลันคุกเข่าลงกับพื้น คุกเข่าอยู่หน้าประตูวัด น้ำตานองหน้า…
เหลียงอวี่เห็นดังนั้นก็ตกใจสะดุ้ง รีบวิ่งเข้ามากอดถานหมิง “ที่รัก คุณเป็นอะไร? อย่าทำให้ฉันตกใจสิ ฉันผิดไปแล้ว จากนี้จะไม่พูดแล้วดีไหม?”
พวกชาวบ้านเห็นเลยงุนงง ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
ฟางเจิ้งเห็นก็ยิ้มน้อยๆ เดินเข้าไปประนมสองมือกล่าวกังวาน “อมิตพุทธ โยม ทำผิดแล้วรู้จักแก้ไขปรับตัว ประเสริฐๆ!”
คำพูดฟางเจิ้งเหมือนกับรดน้ำมนต์!
โครม ถานหมิงตื่นขึ้น
บิดามารดาถานหมิงวิ่งเข้ามาจะพูด แต่ถานหมิงผละเหลียงอวี่ออก เอาหัวโขกพื้นให้บิดามารดาสามครั้ง “พ่อ แม่ ผมสำนึกผิดแล้ว! จากนี้ไม่ว่าจะยุ่งแค่ไหนจะกลับมาหาพ่อแม่ทุกปี! เงินไม่ใช่ทุกอย่างจริงๆ…”
จากนั้นถานหมิงจับมือเหลียงอวี่ “เสียวอวี่ ฉันผิดไปแล้ว…”
เหลียงอวี่เห็นแบบนั้นก็ร้องไห้ตาม กอดถานหมิงไว้ “ฉันก็ผิดเหมือนกัน…”
ถานจวี่กั๋วมองมาก็ไม่เข้าใจ เลยเดินไปถามฟางเจิ้ง “เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”
ฟางเจิ้งยิ้ม “สรงน้ำพระๆ ไม่ใช่แค่สรงน้ำพระ แม้จะบูชาพระ แต่ความจริงแล้วชะล้างตัวเอง สรงน้ำพระพร้อมกับ
