ี ตาถาน คุณนี่มีบุญนะ!”
“ฮ่าๆ…” บิดาถานหมิงยิ้มจนน้ำตาร่ายรำ สื่อความปรารถนาในใจออกมา ในที่สุดลูกก็โตสักที ในที่สุดเขาจะได้อุ้มหลานสักที…
……………..
“ติ๊ง! ยินดีด้วย ถานหมิงสำนึกผิดกลับใจ ได้ช่วยเหลือหนึ่งครอบครัว”
ฟางเจิ้งหัวเราะแหะๆ “ไม่มีให้จับรางวัลเหรอ?”
“นายคิดมากไปแล้ว ตั้งใจแจกโจ๊กเถอะ”
ฟางเจิ้งส่ายหน้าอย่างจำใจ แจกจ่ายโจ๊กให้คนต่อไป หนึ่งคนหนึ่งชาม กำลังดีจริงๆ
แต่อีกด้านหนึ่ง หวังโอ้วกุ้ยกลับพบปัญหา คนอื่นทำเพื่อความสะดวกสบาย และไม่หวังว่าบนเขาเอกดรรชนีจะมีของอร่อยด้วยเลยเอาชามเล็กมา ไม่กินไม่รู้ พอกินแล้ววางไม่ลง! จะต่อชามที่สองฟางเจิ้งไม่ให้แล้ว!
ดังนั้นเศรษฐีชามที่แบกอ่างขึ้นมาจึงถูกรุม กลุ่มคนต่างพูดจาดี ส่งสายตา หมายจะขอแบ่งจากเขาสักถ้วย
แต่หวังโอ้วกุ้ยปกป้องโจ๊กสุดชีวิต ใครมาก็ไม่ได้ จึงทะเลาะกันอยู่พักหนึ่ง
ไม่นานถานหมิงกับเหลียงอวี่ออกมาแล้ว เหลียงอวี่ส่งโจ๊กที่เหลือไว้มากกว่าครึ่งชามให้ถานหมิง “จะกินไหม?”
“กิน!” ถานหมิงยิ้ม หลังชิมไปคำหนึ่งก็ร้องว่าอร่อย ก่อนซดอึกเดียวหมดดังอึกๆ แล้วพูดว่าอร่อยอีกที น่าเสียดายถ้าอยากกินอีก? ไม่มีแล้ว
เดิมทีฟางเจิ้งคิดว่าจะสวดมนต์ แต่พอนึกถึงฝีมือตัวเองแล้วก็ช่างเถอะ นี่คือการจัดพิธีสรงน้ำพระครั้งแรก เขาไม่ได้เตรียมการอะไร ได้แต่ครั้งหน้าค่อยว่ากัน
ทุกคนก็อยากสบายๆ เป็นอิสระ กินโจ๊กล่าปาแล้วรู้สึกอบอุ่นไปทั้งตัว ถึงจะไม่ขอลูก แต่ก็เข
