๊กไม่กระดากใจเลยรึไง? ถานหมิง อย่าคิดถึงแต่หน้าตากับเงินทั้งวันสิ ที่นี่คือบ้านเกิดคุณ คนที่เห็นคุณมาแต่เล็กเขาไม่สนใจของพวกนี้กันหรอก ใช้ชีวิตให้สบายๆ หน่อยไม่ได้เหรอ?”
เงาแผ่นหลังถานหมิงสั่นไหวเบาๆ จากนั้นโบกมือ “แบบนี้แหละ เปลี่ยนไม่ได้หรอก ผมจะดูไปในวัดหน่อย”
พูดจบถานหมิงก็มาที่หน้าประตูวัด เห็นโต๊ะตัวหนึ่งวางอยู่ตรงนั้น ด้านบนวางถาดกลม กลางถาดมีดอกบัว และยังมีพระพุทธรูปทองคำหนึ่งองค์ พอพวกชาวบ้านกินโจ๊กล่าปาเสร็จก็จะใช้กระบวยข้างๆ ตักน้ำหอมขึ้นมาสรงน้ำพระพุทธรูป
สิ่งที่ถานหมิงตกใจคือ ไม่ว่าข้างนอกจะคึกคักแค่ไหน แต่คนที่เดินเข้ามาสรงน้ำพระในวัดแล้วจะสงบลงทันที มีสีหน้าสงบนิ่ง นัยน์ตาเหมือนตระหนักบางอย่าง และยังเหมือนมองเห็นบางอย่าง ไม่ก็ไขข้อสงสัยบางสิ่ง จึงมีสีหน้าผ่อนคลายสบายใจ
……………
