ยงร้องขอชามที่สองดังขึ้นเรื่อยๆ แทบจะยกเณรนั่นคว่ำ! ภาพนี้ไม่ใช่ของปลอมแน่ คนโง่ก็รู้ว่าโจ๊กนี่จะต้องอร่อยอย่างแน่นอน เฮ้อ! อย่างน้อยเขาก็ไม่เคยเห็นเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นที่วัดเมฆาขาว!
แต่ว่า หน้าตา หน้าตา หน้าตา! เพื่อหน้าตาแล้ว ถานหมิง อดกลั้น!
ทว่าเหลียงอวี่เข้าใจถานหมิงที่สุด เลยเข้ามาอยู่ข้างๆ เขา หัวเราะหึหึ “อาหารดัดแปรพันธุกรรมเหรอ? ฉันจะบอกให้นะ พ่อแม่เราบอกมาว่าฟางเจิ้งไม่เคยลงเขาเลย อาหารบนเขาที่มีก็พวกชาวบ้านให้ทั้งหมด แถมวัดยังมีที่ดินเล็กๆ ถ้าจะบอกว่าอาหารดัดแปรพันธุกรรม ต่อให้ขายไปทั่วประเทศก็มาไม่ถึงที่นี่หรอก แน่นอนที่สำคัญคือมันอร่อยจริงๆ! ของอร่อยแบบนี้ ถ้าเป็นอาหารดัดแปรพันธุกรรมจริงๆ ฉันก็จะกิน…”
“คุณผู้หญิง จะกินก็กินเถอะ อย่ามาเปลี่ยนใจฉันได้ไหม?” ถานหมิงโกรธเล็กน้อย
เหลียงอวี่ไม่กลัวเขา แถมยังพูดต่อ คีบพุทราจีนลูกหนึ่งส่งไปที่ริมฝีปากถานหมิง “ดมสิ หอมไหม?”
ถานหมิงดมกลิ่น ท้องก็ร้องจ๊อกๆ ดวงตาแดงก่ำแล้ว กัดฟันด้วยความโกรธ “เหลียงอวี่ คุณกำลังเล่นกับไฟอยู่นะ!”
“คิกๆ แน่จริงก็กัดฉันสิ!” เหลียงอวี่ยั่วยุ
“พ่อมา!” ถานหมิงพูด
เหลียงอวี่หันไปมองก็รู้สึกมือเบาๆ จึงหันกลับ ถานหมืงยืนขึ้น ปัดก้น “ไม่สนุกเลย ไปที่อื่นดีกว่า”
เหลียงอวี่เห็นพุทราแดงในมือหายไปแล้ว จึงด่ายิ้มๆ “ไหนคุณว่าตายได้เสียหน้าไม่ได้ไง! เมื่อกี้ยังคุยโม้เลยนี่ว่าวัดเมฆาขาวอย่างนู้นอย่างนี้ ตอนนี้กินโจ
