าปากไปหอมสดชื่น กัดคำเดียวแตก เสียงดังวนเวียนปลายลิ้น ความรู้สึกโออ่านั้นทำเอาเหลียงอวี่หรี่ตาลงโดยไม่รู้ตัว กล่าวปลงอนิจจัง “ถานหมิง ฉันรับประกันเลยนะว่านี่คือลูกบัวที่อร่อยที่สุดที่เคยกินมาในชีวิต! อีกอย่าง ขอบคุณคุณด้วยนะ…”
“ขอบคุณฉันทำไม?” ถานหมิงกลัดกลุ้ม ภรรยาตนบ้ารึเปล่า? แต่เห็นเหลียงอวี่กินอย่างเอร็ดอร่อยเขาก็อยากกินเหมือนกัน แต่คุยโม้ไปแล้ว จะกระดากใจกลับไปกิน? ถานหมิงที่ตายได้แต่เสียหน้าไม่ได้เลยอดกลั้นไว้!
เหลียงอวี่ก็ไม่อธิบาย เอาแต่กินโจ๊กที่มีอยู่น้อยนิด โจ๊กเข้าปาก รสชาติของวัตถุดิบสิบแปดชนิดรวมกันช่างยอดเยี่ยมกว่ารสของลูกบัวเม็ดเดียว เข้มข้นกว่า หอมหวานอร่อย หยุดกินไม่ได้เลย เหลียงอวี่ที่กินข้าวอย่างกุลสตรีมาตลอด นี่เป็นครั้งแรกที่ไม่สนใจภาพลักษณ์อะไรแล้ว กินคำเดียวหมด!
จากนั้นยังทำปากชนกันดังแจ๊บๆ เป่าปากใส่ถานหมิง จากนั้นหัวเราะ “คิกๆ สบายจัง! นายนั่งไปแล้วกัน”
พูดจบเหลียงอวี่ก็วิ่งไป
ทิ้งถานหมิงให้ลูบหนังท้อง น้ำลายติดตรงริมฝีปาก จินตนาการว่าโจ๊กนี่รสชาติเป็นยังไง
ตอนนี้เองเหลียงอวี่ไปเอามาอีกชาม กลับมาแล้วนั่งลงข้างถานหมิง หัวเราะคิกคัก “ถานหมิง ดูสินี่อะไร? ถั่วเขียว! ดูสิ โปร่งแสงใต้แสงอาทิตย์ด้วย สวยจริงๆ!”
“อาหารดัดแปรพันธุกรรมรึเปล่า” ถานหมิงอยากกินจริงๆ แล้ว แม้เหลียงอวี่จะชอบกิน แต่เขาก็เห็นปฏิกิริยาของชาวบ้านอย่างชัดเจน ไม่มีใครไม่ชม แต่ชมไม่หยุดปาก เสี
