…”“สวรรค์คุ้มครองพวกเรา สวรรค์คุ้มครองเราแล้ว!”
ทั่วทั้งเมือง ทั้งประชาชนและนักยุทธ์ต่างโห่ร้องด้วยความยินดี เสียงคร่ำครวญปนเสียงโห่ร้องที่เต็มไปด้วยความปีติ ดังกึกก้องจนแม้สายฝนก็ไม่อาจปิดบังไว้ได้ หวังหลงตัวเปียกชุ่มโชก แต่ยังคงมองไปทางที่วิหคดำจากไปโดยไม่ขยับตา เขานึกถึงคำของเจ้าของโรงเตี๊ยมผู้เลี้ยงดูเขาขึ้นมา“เสี่ยวหลง ชีวิตมนุษย์ไม่เคยไร้ความหวัง โชคดีหรือโชคร้ายล้วนหมุนเวียนไป เพียงแต่ลำดับที่มาถึงไม่เหมือนกันเท่านั้นเอง โชคดีของเจ้า ย่อมมาถึงในวันหนึ่ง”
ในขณะนั้นเอง หวังหลงก็รู้สึกได้ว่าเขาได้พลิกโชคชะตาแล้ว เมื่อเขาคิดจะสละชีวิต สุดท้ายกลับเกิดสิ่งที่เหลือเชื่อขึ้น นี่ไม่ใช่การเปลี่ยนโชคชะตาแล้วจะเป็นสิ่งใดกัน
อีกฟากหนึ่ง วิหคดำขนาดมหึมาได้มาถึงอีกเมืองแล้ว มันโปรยฝนให้ตกลงมาระงับไฟที่ปกคลุมทั้งภูเขาและตัวเมือง คนจำนวนมากที่พบเห็นต่างประหลาดใจและหวาดหวั่นในความใหญ่โตของมัน วิหคดำตนนี้คือร่างแปลงของเจียงฉางเชิง นี่คือการบรรลุขั้นที่เก้าของเก้าสวรรค์จำแลง จำแลงเป็นวิหคทมิฬ และเมื่อผนวกกับเทียบฟ้าเทียมพสุธา จึงเกิดเป็นภาพอันน่าตื่นตาตื่นใจที่ทำให้ผู้คนพากันหวั่นเกรง
เก้าสวรรค์จำแลงเป็นวิชาจำแลงในปีไคหยวนที่ยี่สิบเอ็ด ซึ่งก็คือเขาได้มาครอบครองตอนอายุยี่สิบเอ็ดปี โดยปกติมากสุดก็แค่จำแลงเป็นนกกระจอกเล็กๆ นี่เป็นวิธีเดียวที่เขาคิดได้ในตอนนี้ แม้เผ่าอีกาสวรรค์จะยกพลมาค้นหา ก็มีแต่
