“เข้าใจก็บ้าแล้ว! ไม่เคยได้ยินเลยนะว่ามีวัดไหนลงเขามาเกณฑ์คนขึ้นเขา ฉันว่านะถ้าไต้ซือหงเหยียนรู้เรื่องนี้เข้า หึหึ…ถึงตอนนั้นคุณต่างหากที่ขายหน้า” ผู้หญิงกล่าว
“ซูหง!” เฉินจินโกรธแล้ว “ระวังหน่อยนะ! ไต้ซืออู้หมิงไม่ใช่คนเลว!”
“เหอะๆ…” ซูหงหัวเราะแห้งๆ สองที เห็นเฉินจินหน้าตาย่ำแย่ขึ้นเรื่อยๆ จึงถอนหายใจ “เอาเถอะๆ ไม่ไปก็ไม่ไป เฮ้อ ไม่รู้ว่าฟางเจิ้งจะจัดพิธีเป็นยังไงบ้าง”
ซูหงยอมประนีประนอม ความโกรธเฉินจินจึงลดน้อยลงมาก พูดตอบอย่างเย็นชา “มีข้าวหรือไม่มีก็ช่างเถอะ ไม่แน่นะอาจจะไม่อร่อย ยากจะกระเดือกลงคอก็ได้”
……
บนเขา หวังโอ้วกุ้ยนำหน้า เด็กน้อยข้างๆ วิ่งกันเร็ว แต่หวังโอ้วกุ้ยไม่ยอมแพ้ มักจะไล่ตามไปอยู่ข้างหน้าเสมอ…
ในกลุ่มคนมีคนค่อนข้างหลากหลาย คนเหล่านี้ส่วนใหญ่เป็นวัยรุ่น สวมเสื้อผ้าสีสันสดใส เดินไปพลางเล่นมือถือไปพลาง ถ่ายเซลฟี่กับเล่นวีแชตตลอด พูดคุยกันไม่หยุด
“หม่าหยวน ได้ยินว่าบ้านพวกนายขึ้นเขาไปขอลูกกันเหรอ?” วัยรุ่นไว้เคราน้อยๆ ดูเซ็กซี่ ถือว่าไม่สูง สวมเสื้อขนนกสีดำลูบแว่นตากรอบดำพลางถาม
“ใช่ ถานหมิง ฉันจะบอกให้นะ วัดเอกดรรชนีศักดิ์สิทธิ์ ตามที่ฉันรู้มาถ้าขึ้นเขาไปขอลูกจะไม่ได้กลับมามือเปล่า หมู่บ้านในละแวกสิบลี้ต่างรู้กันทั้งนั้น” หม่าหยวนยิ้มตอบ
“เหอะๆ ศักดิ์สิทธิ์จริงๆ เหรอ?” ถานหมิงถามด้วยความตกใจเล็กน้อย
“แน่นอน นายรู้จักบ้านอาหยางหวาไหม? โรงพยาบาลหลายแห่งวินิจฉัยขาด
